Z przedstawionych juz w tym rozdziale przypuszczen zdaje sie wynikac

Z przedstawionych już w tym rozdziale przypuszczeń zdaje się wynikać, że bodźce te muszą być jednocześnie nowe dla osobnika, i musi w nich być coś już mu znanego. Przykłady potwierdzające to, łatwo zaczerpnąć z sytuacji codziennych. Gdy człowiek spotka się z czymś, co nie ma dla niego żadnego znaczenia, to znaczy z przedmiotem, zjawiskiem, którego nie może w żadnym jego aspekcie przyporządkować czemuś, co zna, przechodzi obok tego obojętnie. Ciekawość budzą paradoksy, kontrasty, niezrozumiałe połączenia rzeczy znanych i nieznanych. Tylko takie zjawisko może spowodować powstanie motywu poznawania, gdyż nie można programować działania w stosunku do czegoś co nam nic nie przypomina, z niczym znanym się nie łączy. Możemy od tego najwyżej uciekać na wszelki wypadek, ale eksplorację- poznawczą możemy zacząć dopiero po wysunięciu jakiejkolwiek hipotezy wiążącej to zjawisko z naszym doświadczeniem. Niektóre dane z psychologii spostrzegania wykazują, że człowiek często nie zauważa tego, czego nie zna w jakimś stopniu, nie zauważa też rzeczy codziennych, dobrze znanych – koloru domu, w którym mieszka od urodzenia, okna wystawowego sklepu, koło którego codziennie przechodzi, nie potrafi opisać osoby, z którą przebywa od lat. c. ) Wybrane poglądy na dynamikę czynności poznawczych. Wszystkie wyżej poruszone sprawy ciągle jeszcze wymagają dokładniejszego opracowania i weryfikacji. Zajmuje się nimi niewielu badaczy. Rzecz jednak charakterystyczna – z jakichkolwiek pozycji metodologicznych i teoretycznych wychodzili badacze tego problemu, dochodzili do tych samych konkluzji: że poznawanie jest aktywną czynnością wykonywaną przez osobnika, a nie biernym odzwierciedlaniem sytuacji i że aktywność ta jest dynamizowana przez czynniki związane z pojawieniem się samego problemu wymagającego poznania – jest więc w pewnym sensie praktyczna. Niektóre z ich koncepcji pozwolą również odpowiedzieć na pytania, które w rozdziale tym pozostawiliśmy dotąd otwarte. Dla ilustracji tej problematyki wybrałem poglądy sześciu autorów reprezentujących różne okresy rozwoju psychologii, różne szkoły i specjalności. Są to: A Lewicki (1960), J. Mazurkiewicz (1950), S. Szuman (1932), E. N. Sdkołow (1950), H. F. Harlow, (1954) i M. Susułówska (1960). A. Lewicki w pracy poświęconej analizie orientacji w otoczeniu u zwierząt i ludzi postawił sobie za cel opracowanie obiektywnej definicji terminu proces poznawczy. Rozpatrując orientację w bio1ogilcznych wartościach przedmiotów u zwierząt, powołuje się on na wyniki badań Pawłowa i stwierdza, że Pawłow wyróżniał w odruchowo bezwarunkowym mechanizmie proces kierowniczy, uczulający zwierzę na określone bodźce i nastawiający je na wykonanie takiej, a nie innej reakcji i proces ten nazwał zasadniczą tendencją organizmu (Lewicki 1960, s 93) [hasła pokrewne: dentysta Kraków, dentysta poznań, magnesy ferrytowe ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta Kraków dentysta poznań magnesy ferrytowe