Sourdille wykonywal operacje w trzech okresach

W roku 1935 przytacza Sourdille 109 przypadków otosklerozy przez siebie operowanych z dobrym wynikiem. Sourdille wykonywał operację w trzech okresach, wychodząc z cięcia zausznego, i nazwał ją rympanolabiryntopeksją wykonując okienko na bańce poziomego kanału półkolistego. Okienko tak wytworzone nie zarastało. W roku 1938 podał Lempert operację wykonaną. przez zewnętrzny przewód słuchowy jednoczasowo z użyciem płata podobnie jak Sourdille do pokrycia przetoki z zewnętrznego przewodu słuchowego. Continue reading „Sourdille wykonywal operacje w trzech okresach”

To leczenie wstepne moze wymagac tygodni lub miesiecy

Wskutek odtrucia stan ogólny chorego ulega poprawie, gorączka opada, a waga ciała podnosi się. To leczenie wstępne może wymagać tygodni lub miesięcy, lecz w przypadkach, w których streptomycynę podajemy przed operacją wyłącznie po to żeby zapobiec wysiewom Kipfer poleca stosowanie jej tylko przez 10 – 14 dni przed operacją i przez 2 tygodnie po operacji. W ten sposób udaje się zatrzymać, a co najmniej osłabić wysiew pooperacyjny. Kipfer stwierdził również niejednokrotnie wyraźny wpływ leczenia: streptomycyną na zmniejszanie się jamy gruźliczej. U jednej z chorych, lat 22, jama wielkości orzecha włoskiego lewego szczytu płucnego zmniejszyła się do wielkości rodzynka po, 33 dniach po podaniu 33 g streptomycyny. Continue reading „To leczenie wstepne moze wymagac tygodni lub miesiecy”

Rola przytarczyczek

Rola przytarczyczek Rola przytarczyczek w regulacji podstawowej przemiany materii me jest ściśle ustalona z, powodu trudności utrzymania. zwierząt przy życiu po całkowitym usunięciu przytarczyczek bez równoczesnego uszkodzenia, tarczycy. Tężyczka występujca u zwierząt z usuniętymi przytarczyczkami nie jest również czynnikiem sprzyjającym do porównania liczb przemiany materii, uzyskanych w całkowitym spokoju zwierzęcia. Zwiększona bowiem czynność mięśniowa, brak łaknienia i w związku z tym zmniejszenie pobierania pokarmów może być źródłem znacznego wychudzenia bez konieczności uciekania się do wytłumaczenia tego zjawiska zwiększonym utlenianiem, czyli zwiększoną przemianą materii. e. Continue reading „Rola przytarczyczek”

Potrzebe rozwiazania tego zagadnienia mozna by nazwac potrzeba sensu zycia

Pytanie: po co istnieję? – stanowiło od dawien dawna istotne dla człowieka zagadnienie, a i dziś nie straciło bynajmniej na aktualności, jak świadczy o tym popularność egzystencjalizmu i coraz większe zainteresowanie jego problematyką wśród teoretyków marksistowskich, uzasadnione zresztą coraz bardziej wrastającą w warunkach postępującej stabilizacji wagą problemu (por. Schaff A, 1961, s. 16). Potrzebę rozwiązania tego zagadnienia można by nazwać potrzebą sensu życia. Stojąc na stanowisku współczesnych, biosocjalnych teorii psychologicznych, nie będziemy w tej potrzebie widzieli jakiejś metafizycznej właściwości człowieka jako samo uświadamiającego się w sobie ducha, ale wyższy szczebel rozwoju ogólnobiologicznej potrzeby orientacyjnej u istoty, dla której refleksja nad sobą samym stanowi taki sam warunek normalnego funkcjonowania (przypominam o pojęciu normalności) jak i refleksja nad otaczającym ją światem. W chwili, gdy rozwój układu nerwowego człowieka osiągnął taki poziom, że potrafimy w niesłychanym dotąd zakresie i stopniu precyzji orientować się świadomie w rzeczywistości, jest rzeczą jasną, że i sami dla siebie stajemy się przedmiotem orientacji, jako element tej rzeczywistości. W wysoce skomplikowanych warunkach życia społecznego taka samoorientacja jest wprost konieczna, jeśli współżycie nasze ze społecznym środowiskiem ma się układać harmonijnie i bez niepotrzebnych tarć. Poza tym wydaje się, że właśnie przede wszystkim istnieniem potrzeby sensu życia można wyjaśnić zjawisko twórczości człowieka. Z chwilą, gdy ktoś zda sobie sprawę, że cały sens jego istnienia polega na przykład na polepszaniu warunków życia ludzi czy na poznawaniu nowych prawd, czy na realizacji nowych wartości artystycznych – nastawi swoją działalność na te sprawy, i jeśli będzie dysponował odpowiednimi możliwościami intelektualnymi, stanie się twórcą – społecznym, naukowym. Można wykazać, że bez zaspokojenia potrzeby sensu życia człowiek nie będzie pracował z optymalną wydajnością, nie będzie miał dość siły do realizacji tych wszystkich celów, których osiąganie pozwoliło mu zdobyć jego wyjątkową pozycję w przyrodzie. Człowiek bez określonej filozofii życia, określonej ideologii, dostarczającej tego, co może zapewnić mu poczucie sensowności jego egzystencji, będzie zachowywał się jak pyłek miotany podmuchami wiatru, nie zdobędzie się na konsekwentną, wytrwałą, wymagającą wielu wyrzeczeń i wysiłku politykę wobec losu, a więc też jego udział w postępie społecznym wydaje się niemożliwy [przypisy: kłykciny kończyste sromu, usg jamy brzusznej olsztyn, nfz szczecin kolejka do sanatorium ]

Jednym z powodów wielu niejasnosci w kwestii dynamiki poznawania jest pomieszanie dwóch róznych spraw (identyczna zreszta sytuacja istnieje przy analizowaniu takze innych aspektów procesu motywacji)

Jednym z powodów wielu niejasności w kwestii dynamiki poznawania jest pomieszanie dwóch różnych spraw (identyczna zresztą sytuacja istnieje przy analizowaniu także innych aspektów procesu motywacji), mianowicie nierozróżnianie procesów inicjujących czynność poznawczą i procesów podtrzymujących, dynamizujących tę czynność. Jak wynika z wielu badań, które przytoczę, są to dwa całkowicie różne procesy, bazujące prawdopodobnie na funkcji całkowicie innych struktur nerwowych. a) Proces inicjujące czynność poznawcze. Proces inicjujący czynności orientacyjne został wykryty przez Pawłowa w toku badań nad odruchem warunkowym. Jak wiadomo, Pawłow stwierdził, że każdy nowy bodziec wywołuje u zwierzęcia reakcję nastawienia receptorów i nazwał to zjawisko odruchem orientacyjnym albo odruchem co to takiego. Odruch orientacyjny jest według niego odruchem bezwarunkowym, a jego znaczenie biologiczne polega na tym, że chroni on organizm przed pominięciem bodźca, który mógłby mieć dla niego jakieś znaczenie – dodatnie lub ujemne. Gdy okazuje się, że bodziec nie pociąga za sobą żadnych konsekwencji dorosłych dla osobnika, odruch orientacyjny w stosunku do tego bodźca wygasa (por. L P. Pawłow, 1951, s. 25, 51, 101). Tak rozumiany odruch orientacyjny mocna uważać za czynnik inicjujący czynność orientacji w wartości przedmiotów. Nastawia on receptory osobnika na dany nowy bodziec, tym samym ułatwiając mu rozpoczęcie poznawania wartości, jaką ten bodziec, ewentualnie dla niego przedstawia, ale sam nie decyduje o rodzaju czynności orientacyjnej. Zapoczątkowane przez H. W. Magouna (1961) badania nad funkcją układu siatkowego dostarczyły już wielu danych pozwalających lepiej zrozumieć, podstawy neurofizjologiczne procesów wojujących i dynamizujących czynności poznawcze. Nie podejmując bardziej szczegółowego ich wykładu można stwierdzić, że każdy nowy bodziec wywołuje poza podwyższeniem stopnia drożności analizatora (tzw. proces torowania). Ogólne pobudzenie kory, przygotowujące ją do rozpoczęcia czynności regulacyjnych. W wypadku, gdy bodziec ten nie wykazuje żadnego znaczenia biologicznego (badania robiono na zwierzętach), następuje habituacja, polegająca na obniżeniu reaktywności organizmu na ten bodziec. Proces ten związany jest z funkcją niższej części układu siatkowatego, zlokalizowanej w pniu mózgu. W wypadku, gdy bodziec ten ma wartość dla organizmu, ogólna reakcja orientacyjna słabnie, zanika też ogólne pobudzenie kory – zastąpione przez pobudzenie czynnika powiązanego lokalizacyjnie z działającym bodźcem. Rozpoczyna się właściwa, specyficzna czynność orientacyjna [więcej w: kątnica jelita, półpasiec leczenie jak długo, półpasiec leczenie jak długo poznań ]

Pawlow

Pawłow, który już w 1910 r. stwierdził empirycznie w swych badaniach występowanie odruchu orientacyjnego (sama koncepcja odruchu orientacyjnego pochodzi właściwie od Sieczenowa, 1952), podkreślał, że istotą tego odruchu jest nastawienie receptorów na każdą, nawet najmniejszą zmianę w środowisku, przy czym zahamowaniu ulegają wszystkie inne reakcje organizmu. Dzięki temu zwierzę ma szanse właściwego zareagowania na nową sytuację. Wyniki badań Pawłowa sprawdził w swych doświadczeniach Anochin, który potwierdził, że reakcja poznawcza (orientacyjna) występuje zawsze przy zmianie warunków eksperymentu. Dalej poszli w swych wnioskach Podkopajew i Narbutowicz. Badania ich wykazały (podaję za Sokołowem, 1959, IS. 57), że odruch orientacyjny jest koniecznym warunkiem powstania związku czasowego pomiędzy dwoma ogniskami pobudzenia. Na przykład u psa wytworzy się pokarmowy odruch warunkowy na dany bodziec tylko wtedy, gdy bodziec ten wywoła u niego odruch orientacyjny, zwróci na siebie jego uwagę. W związku z tymi badaniami Asratjan (1953) wysunął interesującą hipotezę dotyczącą łuku odruchu warunkowego, Powołując się ma szereg własnych eksperymentów doszedł on do wniosku, że odruch warunkowy stanowi właściwie syntezę dwóch odruchów bezwarunkowych. Jednym z nich jest odruch orientacyjny, wywoływany przez warunkowany bodziec obojętny, a drugim np. bezwarunkowy odruch pokarmowy czy kwasowy. Wynikałoby stąd, że odruch orientacyjny, niezbędny do rozpoczęcia aktywnej eksploracji bodźca warunkowego, jest też niezbędny dla powstania związku czasowego. Nadmienię, że na podobnym stanowisku stoją również amerykańscy badacze odruchów warunkowych (np. Woodworth, Schlosberg 1954, s. 547-9). W dalszym ciągu swych rozważań Sokołów podkreśla, że gdy powtarza się odziaływanie bodźcem wywołującym odruch orientacyjny bez wzmocnienia jakimś bodźcem bezwarunkowym, odruch wygasa, może jednak odtworzyć się po przerwie, jeśli zastosuje się inny bodziec lub poda się kofeinę, która wzmaga pobudliwość układu nerwowego. Sokołów zastanawia się również nad lokalizacją odruchu orientacyjnego w mózgu i cytuje poglądy badaczy anglosaskich, którzy wiążą go z funkcjami tworu siatkowatego. Pobudzenie tej okolicy wywołuje w rezultacie ogólne pobudzenie kory mózgowej oraz aktywizację zarówno mięśni receptorów, jak też i samych receptorów (Magoun, 1961). Zdaniem Sokołowa odruch orientacyjny występuje w dwóch postaciach: biernej i czynnej. Postać bierna polega na hamowaniu czynności organizmu i jest bardziej prymitywna; w dalszym rozwoju osobniczym przechodzi ona w postać aktywną, której istota polega na inicjowaniu określonej czynności badawczej [hasła pokrewne: nfz szczecin kolejka do sanatorium, usg jamy brzusznej olsztyn, robaczyca serca ]

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 8

W sumie 27 z 399 pacjentów (6,8%) przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, a 56 (14,0%) przerwało leczenie z innych powodów (wycofanie zgody lub decyzja badacza) (Tabela 1). Podczas leczenia konsolidacyjnego hematologiczne objawy niepożądane występowały częściej u pacjentów, którzy otrzymywali melfalan w dużych dawkach niż u pacjentów otrzymujących MPR. Zdarzenia te były głównie neutropenią stopnia 3. lub 4. (94,3% vs. 51,5%, P <0,001) i małopłytkowością (93,6% vs. 8,3%, P <0,001) (tabela 1). Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 8”

Symwastatyna do zapobiegania zaostrzeniom w umiarkowanej i ciężkiej POChP AD 2

Zgłoszone korzyści obejmują zmniejszenie częstości hospitalizacji (w przypadku POChP lub z dowolnego innego powodu), spadek funkcji płuc, konieczność wentylacji mechanicznej i zgon.20-24 Jednakże, z wyjątkiem jednego małego, jednoośrodkowego, randomizowanego badania, 25 wszystkich badania, które wykazały korzystny wpływ statyn u pacjentów z POChP, były retrospektywne. Prospektywna Randomizowana kontrola kontrolowana placebo Simwastatyny w zapobieganiu zaostrzeniom POChP (STATCOPE) była prospektywną, wieloośrodkową próbą przeprowadzoną przez National Clinical Research Network National NHLBI (National Heart, Lung and Blood Institute) w celu zbadania wpływu codziennego leczenia simwastatyna przez co najmniej 12 miesięcy (zakres od 12 do 36) w zakresie częstości zaostrzeń u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej POChP i bez innych wskazań do leczenia statynami. Metody
Projekt badania i nadzór
W tym randomizowanym badaniu z grupą kontrolną, kontrolowanym placebo, uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: 1, aby otrzymywać symwastatynę doustnie w dawce 40 mg lub identycznie wyglądające placebo raz na dobę. Uczestnicy zostali zwerbowani z 45 stron (29 witryn w Stanach Zjednoczonych i 16 w Kanadzie). Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich uczestników. Instytucjonalna komisja rewizyjna w każdym ośrodku zatwierdziła protokół badania. Pełny protokół, w tym metody i plan analizy statystycznej, jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. Continue reading „Symwastatyna do zapobiegania zaostrzeniom w umiarkowanej i ciężkiej POChP AD 2”

Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 7

Jako takie, nasze wyniki są zgodne z udokumentowaną rolą TSLP w indukowanych alergenem odpowiedziach dróg oddechowych w modelach mysich21. AMG157 również zmniejszył wskaźniki zapalenia dróg oddechowych (frakcja wydychanego poziomu eozynofili tlenku azotu i plwociny), jak również poziomy krążących eozynofili na czas trwania badania. Nie wiadomo, czy zmiany w eozynofilach w plwocinie i krwi pomogły określić późniejsze zmiany w FEV1 lub czy zmiany były współistniejące, ale nie przyczynowe. To badanie typu proof-of-concept sugeruje, że TSLP jest kluczową cytokiną nie tylko w wywołanych alergenem odpowiedziach dróg oddechowych, ale także w utrzymującym się zapaleniu dróg oddechowych u pacjentów z alergiczną astmą. TSLP został zidentyfikowany jako główny przełącznik dla alergicznego zapalenia w modelach mysich.22 Wyższe ilości TSLP wytwarzano w komórkach nabłonkowych uzyskanych od pacjentów z astmą niż w tych uzyskanych z kontroli, 11 i polimorfizmów w TSLP były związane z obu dzieciństwa i astma alergiczna dorosłych.13,23 TSLP silnie indukowało ekspresję ludzkiego głównego kompartmentu zgodności tkankowej I i II oraz cząsteczek kostymulujących, takich jak CD40, CD80 i CD86 na szpikowych komórkach dendrytycznych.6 Indukcja TSLP poprzedza infiltrację komórek dendrytycznych w skórze podczas indukowanych alergenem późnych odpowiedzi skórnych. 24 TSLP może również indukować wytwarzanie ludzkich cytokin Th2 w komórkach tucznych.8 Ponadto TSLP może odgrywać rolę w procesach za pośrednictwem wirusa.
Uważa się, że TSLP powoduje eozynofilię dróg oddechowych i krwi u pacjentów z astmą alergiczną poprzez aktywację komórek dendrytycznych dróg oddechowych i zwiększenie liczby komórek Th2, co powoduje wytwarzanie prozapalnych cytokin, w tym interleukiny-5 i TSLP-1321 z interleukiną. Continue reading „Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 7”