Symwastatyna do zapobiegania zaostrzeniom w umiarkowanej i ciężkiej POChP AD 2

Zgłoszone korzyści obejmują zmniejszenie częstości hospitalizacji (w przypadku POChP lub z dowolnego innego powodu), spadek funkcji płuc, konieczność wentylacji mechanicznej i zgon.20-24 Jednakże, z wyjątkiem jednego małego, jednoośrodkowego, randomizowanego badania, 25 wszystkich badania, które wykazały korzystny wpływ statyn u pacjentów z POChP, były retrospektywne. Prospektywna Randomizowana kontrola kontrolowana placebo Simwastatyny w zapobieganiu zaostrzeniom POChP (STATCOPE) była prospektywną, wieloośrodkową próbą przeprowadzoną przez National Clinical Research Network National NHLBI (National Heart, Lung and Blood Institute) w celu zbadania wpływu codziennego leczenia simwastatyna przez co najmniej 12 miesięcy (zakres od 12 do 36) w zakresie częstości zaostrzeń u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej POChP i bez innych wskazań do leczenia statynami. Metody
Projekt badania i nadzór
W tym randomizowanym badaniu z grupą kontrolną, kontrolowanym placebo, uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: 1, aby otrzymywać symwastatynę doustnie w dawce 40 mg lub identycznie wyglądające placebo raz na dobę. Uczestnicy zostali zwerbowani z 45 stron (29 witryn w Stanach Zjednoczonych i 16 w Kanadzie). Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich uczestników. Instytucjonalna komisja rewizyjna w każdym ośrodku zatwierdziła protokół badania. Pełny protokół, w tym metody i plan analizy statystycznej, jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. Continue reading „Symwastatyna do zapobiegania zaostrzeniom w umiarkowanej i ciężkiej POChP AD 2”

Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 7

Jako takie, nasze wyniki są zgodne z udokumentowaną rolą TSLP w indukowanych alergenem odpowiedziach dróg oddechowych w modelach mysich21. AMG157 również zmniejszył wskaźniki zapalenia dróg oddechowych (frakcja wydychanego poziomu eozynofili tlenku azotu i plwociny), jak również poziomy krążących eozynofili na czas trwania badania. Nie wiadomo, czy zmiany w eozynofilach w plwocinie i krwi pomogły określić późniejsze zmiany w FEV1 lub czy zmiany były współistniejące, ale nie przyczynowe. To badanie typu proof-of-concept sugeruje, że TSLP jest kluczową cytokiną nie tylko w wywołanych alergenem odpowiedziach dróg oddechowych, ale także w utrzymującym się zapaleniu dróg oddechowych u pacjentów z alergiczną astmą. TSLP został zidentyfikowany jako główny przełącznik dla alergicznego zapalenia w modelach mysich.22 Wyższe ilości TSLP wytwarzano w komórkach nabłonkowych uzyskanych od pacjentów z astmą niż w tych uzyskanych z kontroli, 11 i polimorfizmów w TSLP były związane z obu dzieciństwa i astma alergiczna dorosłych.13,23 TSLP silnie indukowało ekspresję ludzkiego głównego kompartmentu zgodności tkankowej I i II oraz cząsteczek kostymulujących, takich jak CD40, CD80 i CD86 na szpikowych komórkach dendrytycznych.6 Indukcja TSLP poprzedza infiltrację komórek dendrytycznych w skórze podczas indukowanych alergenem późnych odpowiedzi skórnych. 24 TSLP może również indukować wytwarzanie ludzkich cytokin Th2 w komórkach tucznych.8 Ponadto TSLP może odgrywać rolę w procesach za pośrednictwem wirusa.
Uważa się, że TSLP powoduje eozynofilię dróg oddechowych i krwi u pacjentów z astmą alergiczną poprzez aktywację komórek dendrytycznych dróg oddechowych i zwiększenie liczby komórek Th2, co powoduje wytwarzanie prozapalnych cytokin, w tym interleukiny-5 i TSLP-1321 z interleukiną. Continue reading „Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 7”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 8

W sumie 27 z 399 pacjentów (6,8%) przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, a 56 (14,0%) przerwało leczenie z innych powodów (wycofanie zgody lub decyzja badacza) (Tabela 1). Podczas leczenia konsolidacyjnego hematologiczne objawy niepożądane występowały częściej u pacjentów, którzy otrzymywali melfalan w dużych dawkach niż u pacjentów otrzymujących MPR. Zdarzenia te były głównie neutropenią stopnia 3. lub 4. (94,3% vs. 51,5%, P <0,001) i małopłytkowością (93,6% vs. 8,3%, P <0,001) (tabela 1). Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 8”

Pawlow

Pawłow, który już w 1910 r. stwierdził empirycznie w swych badaniach występowanie odruchu orientacyjnego (sama koncepcja odruchu orientacyjnego pochodzi właściwie od Sieczenowa, 1952), podkreślał, że istotą tego odruchu jest nastawienie receptorów na każdą, nawet najmniejszą zmianę w środowisku, przy czym zahamowaniu ulegają wszystkie inne reakcje organizmu. Dzięki temu zwierzę ma szanse właściwego zareagowania na nową sytuację. Wyniki badań Pawłowa sprawdził w swych doświadczeniach Anochin, który potwierdził, że „reakcja poznawcza” (orientacyjna) występuje zawsze przy zmianie warunków eksperymentu. Dalej poszli w swych wnioskach Podkopajew i Narbutowicz. Badania ich wykazały (podaję za Sokołowem, 1959, IS. 57), że odruch orientacyjny jest koniecznym warunkiem powstania związku czasowego pomiędzy dwoma ogniskami pobudzenia. Na przykład u psa wytworzy się pokarmowy odruch warunkowy na dany bodziec tylko wtedy, gdy bodziec ten wywoła u niego odruch orientacyjny, „zwróci na siebie jego uwagę”. W związku z tymi badaniami Asratjan (1953) wysunął interesującą hipotezę dotyczącą łuku odruchu warunkowego, Powołując się ma szereg własnych eksperymentów doszedł on do wniosku, że odruch warunkowy stanowi właściwie syntezę dwóch odruchów bezwarunkowych. Jednym z nich jest odruch orientacyjny, wywoływany przez warunkowany „bodziec obojętny”, a drugim np. bezwarunkowy odruch pokarmowy czy kwasowy. Wynikałoby stąd, że odruch orientacyjny, niezbędny do rozpoczęcia aktywnej eksploracji bodźca warunkowego, jest też niezbędny dla powstania związku czasowego. Nadmienię, że na podobnym stanowisku stoją również amerykańscy badacze odruchów warunkowych (np. Woodworth, Schlosberg 1954, s. 547-9). W dalszym ciągu swych rozważań Sokołów podkreśla, że gdy powtarza się odziaływanie bodźcem wywołującym odruch orientacyjny bez wzmocnienia jakimś bodźcem bezwarunkowym, odruch wygasa, może jednak odtworzyć się po przerwie, jeśli zastosuje się inny bodziec lub poda się kofeinę, która wzmaga pobudliwość układu nerwowego. Sokołów zastanawia się również nad lokalizacją odruchu orientacyjnego w mózgu i cytuje poglądy badaczy anglosaskich, którzy wiążą go z funkcjami tworu siatkowatego. Pobudzenie tej okolicy wywołuje w rezultacie ogólne pobudzenie kory mózgowej oraz aktywizację zarówno mięśni receptorów, jak też i samych receptorów (Magoun, 1961). Zdaniem Sokołowa odruch orientacyjny występuje w dwóch postaciach: biernej i czynnej. Postać bierna polega na hamowaniu czynności organizmu i jest bardziej prymitywna; w dalszym rozwoju osobniczym przechodzi ona w postać aktywną, której istota polega na inicjowaniu określonej czynności badawczej [hasła pokrewne: stomatolog Warszawa, stomatolog poznań, dentysta w krakowie ]