Kamica zólciowa

Rozpoznanie różnicowe. Kamicę pęcherzyka żółciowego różnicuje się z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, zapaleniem wyrostka robaczkowego, kamicą nerkową, kamicą trzustkową, nerwobólem żołądkowym, rzekomą kolką żółciową i zawałem mięśnia sercowego. Cechami wspólnymi kamicy pęcherzyka żółciowego i choroby wrzodowej żołądka oraz dwunastnicy są bóle w nadbrzuszu i wymioty, niekiedy także gorączka. Odróżnia się te choroby na podstawie następujących znamion: Kamica żółciowa: 1. Charakter choroby napadowy, silne bóle pojawiają się nagle, przeważnie w nocy, w postaci sporadycznych napadów, trwających od kilku minut do paru godzin lub dni; 2. Continue reading „Kamica zólciowa”

Jak juz zaznaczono, zaspokajanie potrzeb orientacyjnych stanowi posredni warunek utrzymania równowagi wewnetrznej osobnika

Zaproponowałem, by potrzeby te nazwać orientacyjnymi, gdyż nazwa ta trafnie odzwierciedla ich rolę w procesie samoregulacji. Jak już zaznaczono, zaspokajanie potrzeb orientacyjnych stanowi pośredni warunek utrzymania równowagi wewnętrznej osobnika. Są to potrzeby związane z pewną właściwością każdego żywego organizmu, polegającą mianowicie na tym, że zachowanie równowagi zewnętrznej, to znaczy trafne reagowanie na określone zmiany w środowisku, jest u niego możliwe jedynie pod warunkiem dysponowania wiedzą o wartości, jaką przedstawiają dla niego poszczególne elementy tego środowiska. Inaczej mówiąc, zachowanie równowagi zewnętrznej jest uwarunkowane prawidłowym odzwierciedleniem sytuacji, które z kolei jest istotnym składnikiem orientowania się w otoczeniu (A. Lewicki, 1959, s. Continue reading „Jak juz zaznaczono, zaspokajanie potrzeb orientacyjnych stanowi posredni warunek utrzymania równowagi wewnetrznej osobnika”

Przede wszystkim czlowiek musi orientowac sie w aktualnie istniejacej rzeczywistosci.

Są podstawy, aby przypuszczać, że przodek człowieka posiadał tę cechę rozwiniętą szczególnie wysoko, wyżej nawet od współczesnych małp człekokształtnych, i tym się tłumaczy fakt, iż rozwój społeczeństw ludzkich poszedł w zupełnie innym kierunku niż rozwój społeczeństw owadów miano wicie w kierunku rozwoju poznawczego i celowego przekształcania. To z kolei pociągnęło za sobą dalszy, wyższy rozwój mózgu i jego funkcji, co prowadziło znów do dalszego postępu w organizacji środowiska. Dzięki temu zazębianiu się owego postępu z rozwojem anatomicznym i ze zwiększaniem się ruchliwości funkcji układu nerwowego, społeczne środowisko człowieka jest tworem stale udoskonalanym, cechuje je zdolność do postępu, podczas gdy społeczeństwa owadów oparte na zasadzie dziedzicznych różnic anatomicznych dostosowywały się tylko do zachodzących na naszym globie zmian. W tym sensie ewolucja biologiczna nie jest postępem, ale homeostatem, gdyż w ewolucji nie ma momentu antycypacji i aktywności własnej osobników, które są tak istotne dla postępu cywilizacji. Jeśli więc przyjmiemy, że charakterystyczną cechę ga1Juoou homo sapiens stanowi coraz szybszy postęp, będący rezultatem społecznej kooperacji osobników o typie układu nerwowego bardzo plastycznym, zdolnym do dynamicznego rozwoju i umożliwiającym im świadome kierowanie sobą, można zrozumieć, że u człowieka orientacja w otoczeniu musi dotyczyć różnych spraw, które – jak już wspomniano – można sprowadzić do trzech zasadniczych. Przede wszystkim człowiek musi orientować się w aktualnie istniejącej rzeczywistości. Już dla małego dziecka istotną sprawą jest poznanie, jaką wartość przedstawiają dla niego poszczególne przedmioty w otoczeniu ludzie, zwierzęta i rzeczy, oraz zorientowanie się w tym, jak należy w stosunku do nich zachować się, aby zastane wartości jak najefektywniej skonsumować lub uniknąć ich ujemnego działania. Ponieważ w miarę rozwoju i dorastania człowiek wchodzi w coraz szersze i skomplikowane sytuacje środowiskowe oraz wyucza się nowych, bardziej złożonych wartości, jego potrzeba orientacyjna musi coraz bardziej dojrzewać i intelektualizować się, aby mógł on zachować odpowiedni poziom funkcjonowania. Staje się to możliwe, gdyż mózg człowieka w miarę jego rozwoju osobniczego osiąga coraz to wyższe możliwości regulacyjne, których uwieńczeniem jest regulacja oparta na mechanizmach myślenia abstrakcyjnego. Stąd orientację człowieka w aktualnie istniejącej rzeczywistości można określić, jako orientację intelektualną, to jest polegającą na poznawaniu za pomocą myślenia abstrakcyjnego [więcej w: pomoc psychologiczna wrocław, klinika bielsko biała, ortodonta, ortodoncja Kraków ]

POTRZEBA POZNAWCZA

O tym, że sens życia jest niezbędny dla prawidłowego przystosowania człowieka, świadczą też liczne przypadki nerwic, u których podstawy leży utrata tego sensu (por. np. S. Kratochvil, 1961). Należy tu dodać, że dla zaspokojenia tej (potrzeby – jak się zdaje – nie jest konieczne, by człowiek zdawał sobie sprawę z tego iż właśnie to a to jest sensem jego życia. Świadomość taka byłaby, oczywiście, niezwykłe korzystna dla jego przystosowania. Istotnym jednak warunkiem zaspokojenia tej potrzeby jest podjęcie takiej działalności, w której, w razie potrzeby, przy pokonywaniu trudności, załamaniach psychicznych, podejmowaniu ważnej decyzji, mógłby on baki sens dojrzeć. Zbierając materiał tego rozdziału możemy stwierdzić, że u człowieka można wyróżnić trzy specyficznie ludzkie potrzeby – potrzebę poznawczą, potrzebę kontaktu emocjonalnego i potrzebę sensu życia. Niezaspokojenie którejś z tych potrzeb powoduje, że orientacja człowieka w świecie jest niepełna i nie zabezpiecza jego prawidłowego funkcjonowania, to jest optymalnego wykorzystania wszystkich jego zdolności mających zastosowanie w realizowaniu tego, co wyprowadziło go ze ślepego nurtu biologicznej ewolucji postępu. POTRZEBA POZNAWCZA l. PODSTAWOWE POJĘCIA Każda żyjąca istota musi orientować się w swoim otoczeniu, gdyż inaczej nie mogłaby utrzymać się przy życiu. Orientacja ta może dotyczyć wartości najróżnorodniejszych elementów środowiska zewnętrznego osobnika, a także wartości własnego działania względem przedmiotów stanowiących te elementy i zawsze jest rezultatem uprzedniego doświadczenia osobniczego lub gatunkowego. Zwierzę orientuje się trafnie dzięki temu, że poznaje wartość, znaczenie poszczególnych bodźców – zapachu pokarmu i zapachu drapieżnika, wabienia samicy i ruchu trawy. Poznawszy te sygnały reaguje na nie odpowiednio do ich rzeczywistego znaczenia dla jego samoregulacji – chwyta pokarm, zaczaja się, podnieca płciowo lub ucieka. Ten rodzaj orientacji zakłada istnienie odpowiedniego doświadczenia gatunkowego utrwalonego w toku filogenezy w odbiorczych ośrodkach łuków odruchów bez warunkowych, bądź też doświadczenia osobniczego utrwalonego w ośrodkach łuków odruchów warunkowych. Zakłada też pojawienie się zróżnicowanej, celowej ze względu na sytuacje formy zachowania. Orientacja nabyta jest wynikiem uprzedniego wyuczenia się. Związki warunkowe powodujące, że jakikolwiek bodziec poprzedzający bodziec bezwarunkowy staje się sygnałem tego bodźca, stopniowo rozszerzają zakres orientacji w otoczeniu, a dynamika tych związków umożliwia odzwierciedlenie zmian zachodzących w wartości przedmiotów otoczenia [hasła pokrewne: lekarstwo w zębie boli, pomoc psychologiczna wrocław, kłykciny kończyste sromu ]