Miedzy napadami kamicy pecherzyka zólciowego chorzy moga nie miec zadnych dolegliwosci

Między napadami kamicy pęcherzyka żółciowego chorzy mogą nie mieć żadnych dolegliwości. W większości jednak przypadków uskarżają się na uczucie ciężaru w prawym podżebrzu lub na bóle zazwyczaj tępe, gniotące, piekące, palące albo na nudności, wzdęcie brzucha i inne dolegliwości trawienne. Chorzy doznają ich nieraz tylko po gwałtowniejszym ruchu w tułowiu, po wstrząśnięciach ciała, dźwignięciu ciężkiego przedmiotu lub po większym błędzie dietetycznym. Z czasem staje się coraz wyraźniejszy stosunek dolegliwości żołądkowo-jelitowych do okresów spożywania pokarmów, a to w związku z powstawaniem zrostów między pęcherzykiem żółciowym a żołądkiem, dwunastnicą lub okrężnicą. Przedmiotowo między napadami kamicy pęcherzyka żółciowego, jeżeli nie wytworzyła się niedrożność wspólnego przewodu żółciowego, nie stwierdza się czasami żadnych odchyleń od stanu prawidłowego. Continue reading „Miedzy napadami kamicy pecherzyka zólciowego chorzy moga nie miec zadnych dolegliwosci”

Jak juz zaznaczono, zaspokajanie potrzeb orientacyjnych stanowi posredni warunek utrzymania równowagi wewnetrznej osobnika

Zaproponowałem, by potrzeby te nazwać orientacyjnymi, gdyż nazwa ta trafnie odzwierciedla ich rolę w procesie samoregulacji. Jak już zaznaczono, zaspokajanie potrzeb orientacyjnych stanowi pośredni warunek utrzymania równowagi wewnętrznej osobnika. Są to potrzeby związane z pewną właściwością każdego żywego organizmu, polegającą mianowicie na tym, że zachowanie równowagi zewnętrznej, to znaczy trafne reagowanie na określone zmiany w środowisku, jest u niego możliwe jedynie pod warunkiem dysponowania wiedzą o wartości, jaką przedstawiają dla niego poszczególne elementy tego środowiska. Inaczej mówiąc, zachowanie równowagi zewnętrznej jest uwarunkowane prawidłowym odzwierciedleniem sytuacji, które z kolei jest istotnym składnikiem orientowania się w otoczeniu (A. Lewicki, 1959, s. Continue reading „Jak juz zaznaczono, zaspokajanie potrzeb orientacyjnych stanowi posredni warunek utrzymania równowagi wewnetrznej osobnika”

Bez osiagniecia takiego poziomu orientacji czlowiek, przecietny przedstawiciel naszej kultury, nie móglby prawidlowo funkcjonowac

Bez osiągnięcia takiego poziomu orientacji człowiek, przeciętny przedstawiciel naszej kultury, nie mógłby prawidłowo funkcjonować. Weźmy dla przykładu ludzi niedorozwiniętych umysłowo lub wychowanych w sposób przeciwdziałający rozwojowi intelektualnemu. W grupie pracowników o przeciętnych kwalifikacjach, a nawet niskokwalifikowanych napotykają oni znaczne trudności i będą wymagali specjalnej opieki. Przemawia to za przyjęciem u człowieka istnienia potrzeby intelektualnego poznawania otoczenia, którą można krótko nazwać potrzebą poznawczą. Do należytego funkcjonowania człowieka w jego najbardziej naturalnym środowisku, środowisku społecznym, nie może wystarczyć orientacja intelektualna. Musimy do naszego otoczenia mieć odpowiedni stosunek emocjonalny i sami musimy z jego strony ten stosunek odczuwać, aby móc kierować się nim przy podejmowaniu naszych decyzji o działaniu, w przeciwnym, bowiem wypadku nie potrafimy prawidłowo włączyć się w procesy społeczne i współpracować odpowiednio z innymi ludźmi. Wprawdzie poznawanie innych ludzi jest niewątpliwie procesem intelektualnym, czego najlepszym dowodem jest fakt, że można nabrać w nim wprawy dużo obcując z innymi, opanowując właściwe metody badania psychologicznego itp. Niemniej jednak należałoby zwrócić uwagę również na pewien czynnik pozaintelektualny biorący udział w tym procesie, określony w latach dwudziestych naszego stulecia przez E. Bleulera jako syntonia, czyli współdźwięczenie ze stanem uczuciowym drugiego człowieka (E. Bleuler, 1923, por. J. Mazurkiewicz, 1924). Chodzi tu między innymi o zjawiska takie jak doznawanie przykrości w obecności człowieka zmartwionego, a przyjemności, gdy widzimy kogoś zadowolonego. Syntonia stanowi zjawisko swoiste i lnie musi wiązać się z poznawaniem intelektualnym, a jednak pozwala na dobór bardziej trafnej reakcji. Wskazują na to między innymi obserwacje kliniczne, dowodzące, że może ona występować nawet w wysokim stopniu u oligofreników (por. Łuniewski, . 1932), a może być nieobecna u osób o wysoko rozwiniętych sprawnościach intelektualnych (por. J. Mazurkiewicz, 1955, t. II, s. 33). Problem ten wymaga niewątpliwie jeszcze poważnych badań. Z teoretycznego punktu widzenia pojęcie syntonii nie jest jeszcze dostatecznie jasne. Nie bardzo wiadomo, z jakim ze znanych w psychologii zjawisk można ją łączyć. Mogłoby się wydawać, że chodzi tu o zdolność wytwarzania odruchów emocjonalnych stanowiących podstawę zjawiska określanego potocznie jako sumienie. Przemawiałyby za tym badania H. J. Eysencka, który psychopatów – typowych przedstawicieli asyntoników – zaliczył do kategorii skrajnych ekstrawertyków [przypisy: dyżury aptek kraków, półpasiec leczenie jak długo, objaw murphyego ]

Jednym z powodów wielu niejasnosci w kwestii dynamiki poznawania jest pomieszanie dwóch róznych spraw (identyczna zreszta sytuacja istnieje przy analizowaniu takze innych aspektów procesu motywacji)

Jednym z powodów wielu niejasności w kwestii dynamiki poznawania jest pomieszanie dwóch różnych spraw (identyczna zresztą sytuacja istnieje przy analizowaniu także innych aspektów procesu motywacji), mianowicie nierozróżnianie procesów inicjujących czynność poznawczą i procesów podtrzymujących, dynamizujących tę czynność. Jak wynika z wielu badań, które przytoczę, są to dwa całkowicie różne procesy, bazujące prawdopodobnie na funkcji całkowicie innych struktur nerwowych. a) Proces inicjujące czynność poznawcze. Proces inicjujący czynności orientacyjne został wykryty przez Pawłowa w toku badań nad odruchem warunkowym. Jak wiadomo, Pawłow stwierdził, że każdy nowy bodziec wywołuje u zwierzęcia reakcję nastawienia receptorów i nazwał to zjawisko odruchem orientacyjnym albo odruchem co to takiego. Odruch orientacyjny jest według niego odruchem bezwarunkowym, a jego znaczenie biologiczne polega na tym, że chroni on organizm przed pominięciem bodźca, który mógłby mieć dla niego jakieś znaczenie – dodatnie lub ujemne. Gdy okazuje się, że bodziec nie pociąga za sobą żadnych konsekwencji dorosłych dla osobnika, odruch orientacyjny w stosunku do tego bodźca wygasa (por. L P. Pawłow, 1951, s. 25, 51, 101). Tak rozumiany odruch orientacyjny mocna uważać za czynnik inicjujący czynność orientacji w wartości przedmiotów. Nastawia on receptory osobnika na dany nowy bodziec, tym samym ułatwiając mu rozpoczęcie poznawania wartości, jaką ten bodziec, ewentualnie dla niego przedstawia, ale sam nie decyduje o rodzaju czynności orientacyjnej. Zapoczątkowane przez H. W. Magouna (1961) badania nad funkcją układu siatkowego dostarczyły już wielu danych pozwalających lepiej zrozumieć, podstawy neurofizjologiczne procesów wojujących i dynamizujących czynności poznawcze. Nie podejmując bardziej szczegółowego ich wykładu można stwierdzić, że każdy nowy bodziec wywołuje poza podwyższeniem stopnia drożności analizatora (tzw. proces torowania). Ogólne pobudzenie kory, przygotowujące ją do rozpoczęcia czynności regulacyjnych. W wypadku, gdy bodziec ten nie wykazuje żadnego znaczenia biologicznego (badania robiono na zwierzętach), następuje habituacja, polegająca na obniżeniu reaktywności organizmu na ten bodziec. Proces ten związany jest z funkcją niższej części układu siatkowatego, zlokalizowanej w pniu mózgu. W wypadku, gdy bodziec ten ma wartość dla organizmu, ogólna reakcja orientacyjna słabnie, zanika też ogólne pobudzenie kory – zastąpione przez pobudzenie czynnika powiązanego lokalizacyjnie z działającym bodźcem. Rozpoczyna się właściwa, specyficzna czynność orientacyjna [więcej w: olx wolsztyn, półpasiec leczenie jak długo, półpasiec leczenie jak długo poznań ]

Aktywnosc poznawania podkresla równiez szum w pracy

Niezależnie jednak od koncepcji podłoża wprowadzenie pojęcia osobnej tendencji poznawczej ma duże znaczenie, ponieważ poznawanie traktuje się tu nie, jako pasywne odzwierciedlanie otoczenia i kojarzenie odzwierciedleń, ale jako umysłową i motoryczną aktywność człowieka, jako swoistą czynność psychofizyczną, która wymaga osobnych dynamizujących procesów. Aktywność poznawania podkreśla również szum w pracy: Geneza przedmiotu (1932). Wychodzi on z założenia, że u dziecka spostrzeganie jest zawsze procesem aktywnym, obejmującym również motorykę organizmu. Autor opierając się na koncepcji Sherringtona stwierdza, że w działalności narządów zmysłowych należy wyróżnić, co najmniej trzy fazy: fazę inicjującą, fazę nastawiania receptora na podnietę oraz fazę finalizującą spostrzeganie. Te trzy fazy dadzą się zauważyć już w działaniu pojedynczych zmysłów. Na przykład przy podrażnieniu ust niemowlęcia brodawką piersi matki, czy nawet tylko palcem (faza inicjująca), występują szukające ruchy głowy (nastawianie ust na podnietę), aż wreszcie usta dotkną bodźca (faza finalizująca), po czym następują ruchy ssania. Analogiczne zjawiska występują przy chwytaniu po zadziałaniu przedmiotu ma rękę (faza inicjująca). Występują wówczas szukające ruchy, aż dłoń dotknie przedmiotu (faza finalizacji). Podobne fakty można zauważyć przy postrzeganiu polisensorycznym, np. wzrokowo-dotykowym. Bodziec telereceptoryczny odgrywa tu zwykle rolę bodźca inicjującego, dziecko wyciąga doń rękę, czy nawet zbliża się do przedmiotu spostrzeżonego wzrokiem i chwyta go. Dotknięcie finalizuje cykl ruchowy. Przy spostrzeganiu polisensorycznym powstają skojarzenia pomiędzy doznaniami płynącymi z różnych narządów zmysłowych, nie są one jednak jak to np. sądzili asocjacjoniści – kojarzeniem się dwóch wrażeń, tj. procesem pasywnym ich mechanicznego łączenia się, lecz wytworem kojarzącej aktywności dziecka. U której podstaw leżą złożone stosunki finalizacji poznawczych aktów ruchowych. Rzeczą interesującą jest przy tym, że Szluman uważa poznawczą aktywność ruchową, wywoływaną bodźcami inicjującymi za pewnego rodzaju prototyp dążenia do celu i proponuje zbadanie go jako pewnego prostego i mało skomplikowanego modelu dążeń w ogóle. Do podobnych wniosków, jeśli idzie o aktywność poznania, prowadziły radzieckie prace badawcze nad odruchem orientacyjnym. S około. w, który podsumował te prace w 1959 roku (Sokołów, 1959), stwierdza na stronie 11 swej rozprawy, że nastawienie receptorów jest najbardziej charakterystyczną cechą odruchu orientacyjnego, tzn że i tu zwraca się uwagę na motoryczną stronę aktywności poznawczej. [przypisy: półpasiec leczenie jak długo, pomoc psychologiczna wrocław, Gliwice półpasiec leczenie jak długo ]

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 6

Wyjściowe cechy demograficzne i choroby były dobrze zrównoważone wśród grup leczonych (tabela S2 w dodatku uzupełniającym). W punkcie odcięcia danych 237 pacjentów miało progresję choroby lub zmarło, 45 pacjentów (23%) nadal otrzymywało leczenie podtrzymujące lenalidomidem, a 24 pacjentów (11%) nie otrzymywało leczenia podtrzymującego. Mediana okresu obserwacji od chwili rejestracji wyniosła 51,2 miesięcy (zakres od do 66). Skuteczność
Rycina 2. Rycina 2. Kaplan-Meier Szacunki przeżycia bez progresji i całkowitego przeżycia. Panel A pokazuje czas przeżycia bez progresji i 5-letnie przeżycie całkowite od czasu rozpoznania u pacjentów, którzy otrzymali melfalan w dużych dawkach, a następnie leczenie podtrzymujące lenalidomidem, u tych, którzy otrzymali melfalan w dużych dawkach bez dalszego leczenia podtrzymującego, ci, którzy otrzymali MPR, obserwowali przez lenalidomidową terapię podtrzymującą oraz tych, którzy otrzymali MPR bez późniejszej terapii podtrzymującej. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 6”

Nowa szczepionka przeciwko grypie A (H1N1) w różnych grupach wiekowych ad 5

Regresja logistyczna została wykorzystana do modelowania częstości występowania działań niepożądanych, odsetka pacjentów ze wzrostem miana inhibicji hemaglutynacji o czynnik 4 lub więcej oraz proporcja z mianem 1:40 lub więcej, zgodnie ze stanem adiuwantowym , dawka i wiek. Dane dotyczące bezpieczeństwa zostały podsumowane opisowo. Testy hipotez przeprowadzono przy użyciu dwustronnych testów, z wartością alfa 0,05 uważaną za wskazującą na istotność statystyczną. Wszystkie analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą oprogramowania SAS (wersja 9.1).
Wyniki
Osoby badane
Łącznie 2200 osób w wieku od 3 do 77 lat otrzymało pierwszą dawkę szczepionki, a 2103 (95,6%) otrzymało drugą dawkę, 21 dni później (ryc. Continue reading „Nowa szczepionka przeciwko grypie A (H1N1) w różnych grupach wiekowych ad 5”

Badanie szczepionki przeciwko grypie A9 (H1N1) w 2009 r. Z adjuwantem MF59 ad

Potrzeba szczepów szczepionkowych o wysokiej wydajności, ograniczenia podaży i zdolności produkcyjnej szczepionek opartych na jajach oraz ewentualny wymóg podawania dwóch dawek w niektórych grupach może opóźnić skuteczny program szczepień. Przedstawiamy profil kliniczny i immunogenności dawki 7,5 .g monowalentnej szczepionki z antygenem powierzchniowym A / California / 2009 (H1N1) z adjuwantem MF59, pochodzącej z hodowli komórkowej, podawanej dorosłym w wieku od 18 do 50 lat. Dwie dawki 7,5 .g szczepionki z adiuwantem MF59 podano równocześnie w dniu 0 lub rozdzielono je 7, 14 lub 21 dni; lub dwie dawki 3,75 .g szczepionki z adiuwantem MF59 lub 7,5 lub 15 .g szczepionki nieadiuwantowanej podano w odstępie 21 dni. Nasz wcześniejszy raport z wstępnych wyników jest dostępny pod adresem.
Metody
Badanie zostało zaprojektowane przez jednego autora akademickiego i jednego autora branżowego; autor akademicki był odpowiedzialny za zarządzanie danymi i redagowanie manuskryptu. Continue reading „Badanie szczepionki przeciwko grypie A9 (H1N1) w 2009 r. Z adjuwantem MF59 ad”

Konsekwencje „nie”

W ciągu najbliższych kilku tygodni Kongres zadecyduje o losie reformy służby zdrowia. Wczesny i ważny cel administracji Obamy, reforma niegdyś niosła ze sobą nieuchronność. Ale pełen wigoru wysiłek anty-reformatorski i obawy o koszt ustawodawstwa budzą wątpliwości co do jego perspektyw. Reprezentanci Kongresu są zjednoczeni w opozycji do obecnych ustaw reform. Mimo że demokraci sprawują dowództwo większości w obu izbach, oni również stają przed dezercjami z ich szeregów. Continue reading „Konsekwencje „nie””

Odmrożenie

39-letni mężczyzna został znaleziony w snowbank, przy temperaturze otoczenia -35 ° C. Doniesiono mu, że zaginął poprzedniego wieczoru, po kłótni ze swoją dziewczyną. Ekipa ratownicza zauważyła zapach alkoholu w jego oddechu. Ubrany był w kilka warstw odzieży i nosił rękawiczki i buty zimowe. Jego początkowa temperatura ciała, mierzona w odbytnicy iz termometrem bębenkowym, wynosiła 29 ° C. Continue reading „Odmrożenie”