Symwastatyna do zapobiegania zaostrzeniom w umiarkowanej i ciężkiej POChP

Badania retrospektywne wykazały, że statyny zmniejszają szybkość i nasilenie zaostrzeń, częstość hospitalizacji i śmiertelność w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP). W prospektywnym badaniu oceniano skuteczność symwastatyny w zapobieganiu zaostrzeniom w dużym, wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu. Metody
Zaprojektowaliśmy prospektywną randomizowaną próbę kontrolowaną placebo z symwastatyną w zapobieganiu zaostrzeniom COPD (STATCOPE) jako randomizowaną, kontrolowaną próbę symwastatyny (w dawce dobowej 40 mg) w porównaniu z placebo, z rocznym wskaźnikiem zaostrzenia jako głównym rezultatem. Pacjenci kwalifikowali się, jeśli mieli 40-80 lat, cierpieli na POChP (definiowaną jako wymuszona objętość wydechowa w ciągu sekundy [FEV1] poniżej 80% i stosunek FEV1 do wymuszonej pojemności życiowej poniżej 70%), oraz miały historię palenia trwającą 10 lub więcej lat paczkowanych, otrzymywały uzupełniający tlen lub leczenie glikokortykosteroidami lub antybiotykami, lub miały wizytę w oddziale ratunkowym lub hospitalizację z powodu POChP w ciągu ostatniego roku. Wykluczono pacjentów z cukrzycą lub chorobą układu krążenia oraz tych, którzy przyjmowali statyny lub którzy wymagali statyn na podstawie kryteriów Panelu Leczenia dla Dorosłych III. Uczestnicy byli traktowani od 12 do 36 miesięcy w 45 centrach.
Wyniki
Łącznie 885 uczestników z POChP zapisano na około 641 dni; 44% pacjentów stanowiły kobiety. Continue reading „Symwastatyna do zapobiegania zaostrzeniom w umiarkowanej i ciężkiej POChP”

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 9

Chociaż różnice między grupami u pacjentów z zakażeniem HCV z genotypem 1a i wcześniejszą odpowiedzią zerową nie były ostateczne, to liczbowo wyższy wskaźnik utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej w 24-tygodniowym schemacie sugeruje, że dłuższy czas trwania leczenia jest bardziej skuteczny w tej podgrupie pacjentów. . Spadek poziomu hemoglobiny w stopniu 2 lub wyższym wystąpił u 7,2% pacjentów w grupie 12-tygodniowej oraz u 11,0% pacjentów w grupie 24-tygodniowej. Odnotowano spadek stężenia hemoglobiny o co najmniej 5 do 6% co najmniej stopnia 2. u pacjentów bez marskości wątroby, którzy otrzymywali ten sam schemat w badaniach klinicznych fazy 3.24,25 U pacjentów w obu grupach leczenia spadek stężenia hemoglobiny był skutecznie modyfikacje dawki rybawiryny, bez negatywnego wpływu na szybkość utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej.
Zwiększenie stężenia bilirubiny ogółem występowało z większą częstością w tej populacji pacjentów z marskością wątroby niż obserwowano w badaniach klinicznych tego samego schematu leczenia pacjentów bez marskości.24,25 Zwiększenie stężenia bilirubiny pośredniej w tym schemacie jest prawdopodobnie związane do hemolizy związanej z rybawiryną, wraz z hamowaniem transportera bilirubiny OATP1B1 przez ABT-450, jak opisywano w przypadku innych inhibitorów proteazy NS3.27 Podwyższony poziom bilirubiny nie doprowadził do przerwania leczenia, zwykle osiągał wartość maksymalną około 2 tygodni leczenia, niezwiązane z podwyższeniem poziomu aminotransferazy alaninowej i ustalone na poziomie linii podstawowej w okresie po leczeniu.
Większość działań niepożądanych miała nasilenie łagodne lub umiarkowane, przy czym niewiele zdarzeń zdarzało się częściej w grupie 24-tygodniowej niż w grupie 12-tygodniowej. Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 9”

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 3

Wszyscy autorzy potwierdzają, że przedstawione wyniki są kompletne i dokładne oraz że badanie zostało przeprowadzone i zgłoszone zgodnie z protokołem (dostępnym na stronie). Ocena skuteczności i bezpieczeństwa
Zbieranie próbek osocza i pomiar poziomów HCV RNA opisano w Dodatku Uzupełniającym. Monitorowano objawy życiowe, oceniano zdarzenia niepożądane, a kliniczne testy laboratoryjne wykonywano podczas każdej wizyty w okresie leczenia i po zakończeniu leczenia. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane przez badacza terenu jako łagodne, umiarkowane lub ciężkie, a dane dotyczące działań niepożądanych zebrano od czasu podania pierwszej dawki badanego leku do 30 dni po ostatniej dawce. W trakcie badania zebrano dane dotyczące poważnych zdarzeń niepożądanych.
Punkty końcowe skuteczności
Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była utrzymująca się odpowiedź wirusologiczna (poziom RNA HCV <25 IU na mililitr [dolny limit oznaczania ilościowego]) 12 tygodni po zakończeniu podawania leku. Poziomy RNA HCV zmierzono za pomocą testu COBAS TaqMan w czasie rzeczywistym, odwrotna transkryptaza-reakcja łańcuchowa polimerazy, wersja 2.0 (Roche). Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 3”

Aktywnosc poznawania podkresla równiez szum w pracy

Niezależnie jednak od koncepcji podłoża wprowadzenie pojęcia osobnej tendencji poznawczej ma duże znaczenie, ponieważ poznawanie traktuje się tu nie, jako pasywne odzwierciedlanie otoczenia i kojarzenie odzwierciedleń, ale jako umysłową i motoryczną aktywność człowieka, jako swoistą czynność psychofizyczną, która wymaga osobnych dynamizujących procesów. Aktywność poznawania podkreśla również szum w pracy: Geneza przedmiotu (1932). Wychodzi on z założenia, że u dziecka spostrzeganie jest zawsze procesem aktywnym, obejmującym również motorykę organizmu. Autor opierając się na koncepcji Sherringtona stwierdza, że w działalności narządów zmysłowych należy wyróżnić, co najmniej trzy fazy: fazę inicjującą, fazę nastawiania receptora na podnietę oraz fazę finalizującą spostrzeganie. Te trzy fazy dadzą się zauważyć już w działaniu pojedynczych zmysłów. Na przykład przy podrażnieniu ust niemowlęcia brodawką piersi matki, czy nawet tylko palcem (faza inicjująca), występują szukające ruchy głowy (nastawianie ust na podnietę), aż wreszcie usta dotkną bodźca (faza finalizująca), po czym następują ruchy ssania. Analogiczne zjawiska występują przy chwytaniu po zadziałaniu przedmiotu ma rękę (faza inicjująca). Występują wówczas szukające ruchy, aż dłoń dotknie przedmiotu (faza finalizacji). Podobne fakty można zauważyć przy postrzeganiu polisensorycznym, np. wzrokowo-dotykowym. Bodziec telereceptoryczny odgrywa tu zwykle rolę bodźca inicjującego, dziecko wyciąga doń rękę, czy nawet zbliża się do przedmiotu spostrzeżonego wzrokiem i chwyta go. Dotknięcie finalizuje cykl ruchowy. Przy spostrzeganiu polisensorycznym powstają skojarzenia pomiędzy doznaniami płynącymi z różnych narządów zmysłowych, nie są one jednak jak to np. sądzili asocjacjoniści – „kojarzeniem się” dwóch wrażeń, tj. procesem pasywnym ich mechanicznego łączenia się, lecz wytworem kojarzącej aktywności dziecka. U której podstaw leżą złożone stosunki finalizacji poznawczych aktów ruchowych. Rzeczą interesującą jest przy tym, że Szluman uważa poznawczą aktywność ruchową, wywoływaną bodźcami inicjującymi za pewnego rodzaju prototyp dążenia do celu i proponuje zbadanie go jako pewnego prostego i mało skomplikowanego modelu dążeń w ogóle. Do podobnych wniosków, jeśli idzie o aktywność poznania, prowadziły radzieckie prace badawcze nad odruchem orientacyjnym. S około. w, który podsumował te prace w 1959 roku (Sokołów, 1959), stwierdza na stronie 11 swej rozprawy, że „nastawienie receptorów jest najbardziej charakterystyczną cechą odruchu orientacyjnego”, tzn że i tu zwraca się uwagę na motoryczną stronę aktywności poznawczej. [przypisy: stomatolog, ortodoncja warszawa, Gliwice stomatolog ]