Zglebnikowac dwunastnice w kamicy pecherzyka zólciowego zasadniczo mozna dopiero wtedy, gdy napady kolki wystepuja rzadko

Zgłębnikować dwunastnicę w kamicy pęcherzyka żółciowego zasadniczo można dopiero wtedy, gdy napady kolki występują rzadko, a ogólna ciepłota ciała nie przekracza stanów podgorączkowych. Mocz w kamicy żółciowej może zawierać, zwiększoną ilość urobilinogenu jako wyraz uszkodzenia miąższu wątrobowego, a w razie zatkania wspólnego przewodu żółciowego zawiera bilirubinę bez urobilinogenu. Przepłukując kał w sicie Boasa można, chociaż nie zawsze, w nim znaleźć po napadzie kolki kamienie żółciowe. Dla uzyskania wyniku dodatniego trzeba czasami badać kał przez 2-3 tygodnie, małe bowiem złogi mogą pozostawać dłuższy czas w fałdach błony śluzowej przewodu jelitowego, a kamienie wapniowe oraz cholesterolowo-barwnikowo-wapniowe mogą w jelitach rozpuszczać się. Wreszcie nie każdy kamień wykryty w kale jest kamieniem żółciowym. Continue reading „Zglebnikowac dwunastnice w kamicy pecherzyka zólciowego zasadniczo mozna dopiero wtedy, gdy napady kolki wystepuja rzadko”

Z przedstawionych juz w tym rozdziale przypuszczen zdaje sie wynikac

Z przedstawionych już w tym rozdziale przypuszczeń zdaje się wynikać, że bodźce te muszą być jednocześnie nowe dla osobnika, i musi w nich być coś już mu znanego. Przykłady potwierdzające to, łatwo zaczerpnąć z sytuacji codziennych. Gdy człowiek spotka się z czymś, co nie ma dla niego żadnego znaczenia, to znaczy z przedmiotem, zjawiskiem, którego nie może w żadnym jego aspekcie przyporządkować czemuś, co zna, przechodzi obok tego obojętnie. Ciekawość budzą paradoksy, kontrasty, niezrozumiałe połączenia rzeczy znanych i nieznanych. Tylko takie zjawisko może spowodować powstanie motywu poznawania, gdyż nie można programować działania w stosunku do czegoś co nam nic nie przypomina, z niczym znanym się nie łączy. Możemy od tego najwyżej uciekać na wszelki wypadek, ale eksplorację- poznawczą możemy zacząć dopiero po wysunięciu jakiejkolwiek hipotezy wiążącej to zjawisko z naszym doświadczeniem. Niektóre dane z psychologii spostrzegania wykazują, że człowiek często nie zauważa tego, czego nie zna w jakimś stopniu, nie zauważa też rzeczy codziennych, dobrze znanych – koloru domu, w którym mieszka od urodzenia, okna wystawowego sklepu, koło którego codziennie przechodzi, nie potrafi opisać osoby, z którą przebywa od lat. c. ) Wybrane poglądy na dynamikę czynności poznawczych. Wszystkie wyżej poruszone sprawy ciągle jeszcze wymagają dokładniejszego opracowania i weryfikacji. Zajmuje się nimi niewielu badaczy. Rzecz jednak charakterystyczna – z jakichkolwiek pozycji metodologicznych i teoretycznych wychodzili badacze tego problemu, dochodzili do tych samych konkluzji: że poznawanie jest aktywną czynnością wykonywaną przez osobnika, a nie biernym odzwierciedlaniem sytuacji i że aktywność ta jest dynamizowana przez czynniki związane z pojawieniem się samego problemu wymagającego poznania – jest więc w pewnym sensie praktyczna. Niektóre z ich koncepcji pozwolą również odpowiedzieć na pytania, które w rozdziale tym pozostawiliśmy dotąd otwarte. Dla ilustracji tej problematyki wybrałem poglądy sześciu autorów reprezentujących różne okresy rozwoju psychologii, różne szkoły i specjalności. Są to: A Lewicki (1960), J. Mazurkiewicz (1950), S. Szuman (1932), E. N. Sdkołow (1950), H. F. Harlow, (1954) i M. Susułówska (1960). A. Lewicki w pracy poświęconej analizie orientacji w otoczeniu u zwierząt i ludzi postawił sobie za cel opracowanie obiektywnej definicji terminu proces poznawczy. Rozpatrując orientację w bio1ogilcznych wartościach przedmiotów u zwierząt, powołuje się on na wyniki badań Pawłowa i stwierdza, że Pawłow wyróżniał w odruchowo bezwarunkowym mechanizmie proces kierowniczy, uczulający zwierzę na określone bodźce i nastawiający je na wykonanie takiej, a nie innej reakcji i proces ten nazwał zasadniczą tendencją organizmu (Lewicki 1960, s 93) [hasła pokrewne: olx szczytno, fenestracja, pies boo cena allegro ]

Badania Pdlikanmej i Probatowej (1955)

Badania Pdlikanmej i Probatowej (1955) wykazały, że u dzieci przedwcześnie urodzonych (3-3,6 mies. za wcześnie) odruch orientacyjny na bodźce dźwiękowe występuje najpierw jako ogólne zahamowanie ruchów oddechowych i czynności ssania, poza tym zaś wyraża się tylko w niepokoju ruchowym, aktywności mięśni twarzy i oczopląsie, a dopiero później w trakcie rozwoju te prymitywne reakcje orientacyjne zostają zastąpione (należałoby raczej mówić rozwinięte, uzupełnione) przez nastawianie głowy i oczu na źródło dźwięku. Badania Daszewskiej (1953) zwróciły jednak uwagę na to, że bierna forma odruchu orientacyjnego nie przechodzi w formę aktywną u dzieci, które przy porodzie doznały mechanicznego urazu mózgu. Taką prymitywną, bierną postać reakcji orientacyjnej stwierdzono również w badaniach klinicznych nad dorosłymi, mianowicie u oligofreników (Winogradowa, 1957), w psychozach infekcyjnych (Liczko, 1952) i u schizofreników (Narbutowicz i Swietow, 1934 – podaję za Sokołowem, 1959, s. 49), w tych wszystkich przypadkach, w których nastąpiły poważne zaburzenia czynności poznawczych. Na zakończenie tego przeglądu Sokołów stwierdza, że rozwój odruchu orientacyjnego jest szczególnie charakterystyczny dla bardziej wykształconych w toku ewolucji wyższych pięter mózgu. U zwierząt najwyżej rozwiniętych, mianowicie u anteopoidów, przeradza się on w swoisty odruch poznawczy, stanowiący odrębną formę zachowania się organizmu, skierowaną na zbadanie przedmiotu i polegającą na długotrwałym manipulowaniu przedmiotami niemającymi dla zwierzęcia wartości biologicznej, np. pokarmowej. Istnienie u małp człekokształtnych odruchu poznawczego wykazały doświadczenia Pawłowa, Wojtonisa, i Wacuro. Należy zwrócić uwagę, że Soikofow nie rozróżnia funkcji inicjującej odruchu orientacyjnego od funkcji dynamizującej odruchu poznawczego, pisząc o przeradzaniu się, danego odruchu w drugi u przedstawicieli wyższych form ewolucyjnych. Jan Mazurkiewicz w pracy Wstęp do psychofizjologii normalnej również podkreśla mocno aktywność. poznawania. Podczas gdy Szuman oparł się głównie na obserwacji niemowląt, a Lewicki i radzieccy uczeni na danych uzyskanych w eksperymentach wykonywanych na zwierzętach i częściowo na ludziach, Mazurkiewicz wyzyskał przede wszystkim kliniczne obserwacje człowieka, interpretując je w świetle teorii ewolucyjnej Jacksona. Mazurkiewicz uważa, że popęd poznawczy jest zasadniczo zjawiskiem analogicznym do Pawłowskiego odruchu orientacyjnego i pojawia się po raz pierwszy wtedy, gdy dziecko zaczyna się interesować przedmiotami nieprzedstawiającymi dla żadnej fizjologicznej wartości [podobne: olx szczytno, ortodonta, ortodoncja Kraków, pies boo cena allegro ]

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 6

Stawki nie różniły się istotnie w zależności od rasy, wskaźnika masy ciała, genotypu IL28B, statusu w odniesieniu do wywiadu dotyczącego cukrzycy, stanu w odniesieniu do depresji lub choroby afektywnej dwubiegunowej, lub wyjściowego poziomu HCV RNA, liczby płytek krwi lub surowicy. poziom albuminy (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Tabela 2. Tabela 2. Ciągła odpowiedź wirusologiczna w 12. tygodniu po leczeniu w każdej grupie leczenia, zgodnie z subgenotypem i stanem HCV w odniesieniu do wcześniejszego leczenia. Różnica w częstości utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej pomiędzy dwiema grupami leczenia była nieistotna (P = 0,09) (Figura 1). Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 6”

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 4

Nawrót wirusologiczny zdefiniowano jako poziom HCV potwierdzonego RNA wynoszący 25 IU na mililitr lub więcej między końcem leczenia a 12 tygodniem po ostatniej dawce badanego leku wśród pacjentów, którzy ukończyli leczenie i mieli poziom HCV RNA poniżej 25 IU na mililitr podczas ostatniej wizyty w okresie leczenia. Analiza statystyczna
Analizy przeprowadzono na zmodyfikowanej populacji zamierzonej do leczenia (wszystkich losowo przydzielonych pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanych leków). W celu oceny skuteczności obliczono odsetek pacjentów z utrzymującą się odpowiedzią wirusologiczną po 12. tygodniu po leczeniu i dwustronnym 97,5% przedziałem ufności (w oparciu o normalne przybliżenie do dwumianowego rozkładu) dla każdej grupy leczenia.
Stawki utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej w 24. tygodniu po leczeniu, które wcześniej zgłaszano dla telaprewiru11,12, zostały wykorzystane do obliczenia średniej ważonej częstości utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej wśród wcześniej nieleczonych i uprzednio leczonych pacjentów, odzwierciedlających populację, której spodziewaliśmy się zapisać. badanie TURQUOISE-II (patrz Dodatek dodatkowy). Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 4”

Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 5

(Dodatkowe szczegóły na temat reakcji dróg oddechowych wywołanych alergenem podano w tabeli S3 w dodatkowym dodatku). Leczenie AMG 157, w porównaniu z placebo, częściowo osłabiło zarówno odpowiedź późną, jak i wczesną odpowiedź w dniach 42 i 84 w każdym z czterech pomiarów prowokacji alergenem (Figura 2 i Tabela Maksymalne procentowe zmniejszenie FEV1 podczas późnej odpowiedzi było o 34,0% mniejsze w grupie AMG-157 niż w grupie placebo w dniu 42 (P = 0,09) i o 45,9% mniejsze (spadek o 11,7% w porównaniu do 21,6%) w porównaniu z grupą placebo. dzień 84 (P = 0,02).
Pacjenci z grupy AMG-157, w porównaniu z pacjentami z grupy placebo, odnotowali znaczny wzrost minimalnej wartości FEV1 (P = 0,01) i wartości AUC skorygowanej względem czasu wartości minimalnej FEV1 (P = 0,02) w okresie późnej odpowiedzi w dniu 42 i w minimalnej wartości FEV1 (P = 0,01) w dniu 84. Ponadto, podczas wczesnej odpowiedzi, AUC zmniejszonego o procent spadku procentowego FEV1 było znacznie mniejsze, a AUC skorygowanego o czas minimalnego FEV1. znacznie większa w grupie AMG-157 niż w grupie placebo (P = 0,03 dla obu porównań) w dniu 42, a AUC zmniejszonego o procent spadku procentowego FEV1 było znacznie mniejsze w dniu 84 (P = 0,03) ( Rysunek 2 oraz tabela S3 w dodatkowym dodatku).
Eozynofile Liczą i frakcję wydychanego Tlenku Azotu
Rycina 3. Continue reading „Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 5”

Polityka szczepień przeciwko grypie pandemicznej – biorąc pod uwagę wczesne dowody

Decyzje polityczne dotyczące grypy opierają się na osądach dotyczących zachowania wirusa, wpływu choroby i naszej zdolności do interdyktowania jej przebiegu. Ale wirus jest kapryśny, choroba nieuchwytna, a nasze środki zaradcze są niedoskonałe – powiedział raport o epidemii świńskiej grypy z 1976 roku w Fort Dix.1 Dwa artykuły recenzowane, które są obecnie publicznie dostępne w: Greenberg i in. (ClinicalTrials.gov number, NCT00938639) 2 i Clark et al. (NCT00943358), 3 opisują wstępne dane dotyczące immunogenności monowalentnej szczepionki przeciwko grypie A (H1N1) 2009. Dane te były niecierpliwie wyczekiwane, ponieważ rządy, urzędnicy zdrowia publicznego i inni interesariusze odpowiadają na pierwszą pandemię grypy od ponad 40 lat. Continue reading „Polityka szczepień przeciwko grypie pandemicznej – biorąc pod uwagę wczesne dowody”

Ferrik Carboxymaltose u pacjentów z niewydolnością serca i niedoborem żelaza ad

Alternatywnie, obniżony poziom hemoglobiny może być postrzegany jako wynik końcowy procesu rozpoczynającego się od stopniowego wyczerpywania zapasów żelaza. Niedobór żelaza u pacjentów z niedokrwistością lub bez niej osłabia wydajność tlenową i towarzyszą jej zgłoszenia o zmęczeniu i nietolerancji wysiłku. 11 Uzupełnienie żelaza u pacjentów z niedoborem żelaza bez niewydolności serca poprawia parametry poznawcze, objawowe i wysiłek fizyczny.12,13 Niedawno uznano, że pacjenci z niewydolnością serca mogą być podatni na rozwój niedoboru żelaza w wyniku wyczerpania zapasów żelaza lub wadliwego wchłaniania żelaza i zmniejszonej dostępności żelaza zawróconego do układu siateczkowo-śródbłonkowego.14,15 Cztery małe badania wykazały, że korekta niedoboru żelaza przy użyciu dożylnego żelaza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca może przynieść korzyści kliniczne.16-19 W jednym z tych badań17 korzyść objawowa była podobna u pacjentów z niedokrwistością i bez niedokrwistości. Zaprojektowaliśmy nasze randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, zwane oceną oceny ryzyka u pacjentów z niedoborem żelaza i przewlekłą niewydolnością serca (FAIR-HF), aby ustalić, czy korekta niedoboru żelaza przy użyciu dożylnego żelaza (żelazowa karboksymaleta) powoduje wystąpienie objawowej korzyści u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.
Metody
Projekt testowy i nadzór
Od 25 czerwca 2007 r. Continue reading „Ferrik Carboxymaltose u pacjentów z niewydolnością serca i niedoborem żelaza ad”

Ferrik Carboxymaltose u pacjentów z niewydolnością serca i niedoborem żelaza

Niedobór żelaza może upośledzać wydolność tlenową. Celem tego badania było ustalenie, czy leczenie żelazem podawanym dożylnie (żelazową karboksymaltozą) poprawiłoby objawy u pacjentów z niewydolnością serca, zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory i niedoborem żelaza, z niedokrwistością lub bez niej. Metody
Do badania zakwalifikowano 459 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca wg NYHA II lub III klasy czynnościowej, frakcję wyrzutową lewej komory równą 40% lub mniej (dla pacjentów z II klasą NYHA) lub 45% lub mniej (dla III klasy NYHA; ), niedobór żelaza (poziom ferrytyny <100 .g na litr lub od 100 do 299 .g na litr, jeśli wysycenie transferyny było <20%) i poziom hemoglobiny od 95 do 135 g na litr. Pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 2: 1, do otrzymania 200 mg dożylnego żelaza (żelazowa karboksymaleta) lub soli fizjologicznej (placebo). Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były: raportowana globalnie ocena pacjenta i klasa funkcjonalna NYHA, obie w 24. Continue reading „Ferrik Carboxymaltose u pacjentów z niewydolnością serca i niedoborem żelaza”

Skleroterapia z lub bez oktreotydu do ostrych krwawień z żylaków czesc 4

Wyniki w grupach oktreotydu i placebo. Po pięciu dniach odsetek pacjentów, którzy przeżyli bez ponownego krwawienia był istotnie wyższy w grupie oktreotydowej (85 z 98 pacjentów, lub 87 procent) niż w grupie placebo (72 z 101 lub 71 procent, P = 0,009 według Fisher s exact test, 95-procentowy przedział ufności dla różnicy, 4,1 do 27,2%) (tabela 2). Podobnie, współczynnik przeżycia bez ponownego krwawienia był wyższy w grupie oktreotydowej niż w grupie placebo, gdy dane analizowano zgodnie z funkcją wątroby w skali Child-Pugh (klasa A [dobra funkcja], 96 procent vs. 82 procent; B [funkcja pośrednia], 83 procent w porównaniu z 73 procentami i klasa C [słaba funkcja], 85 procent w porównaniu z 66 procentami, P = 0,02 w skorygowanym teście Mantela-Haenszela). Różnica pozostała istotna po równoczesnym dostosowaniu do czynności wątroby w skali Child-Pugh, obecności lub braku aktywnego krwawienia podczas wstępnej endoskopii i wcześniejszego leczenia propranololem lub braku takiego leczenia (p = 0,036 test Mantela-Haenszela) . Continue reading „Skleroterapia z lub bez oktreotydu do ostrych krwawień z żylaków czesc 4”