POTRZEBA POZNAWCZA

O tym, że sens życia jest niezbędny dla prawidłowego przystosowania człowieka, świadczą też liczne przypadki nerwic, u których podstawy leży utrata tego sensu (por. np. S. Kratochvil, 1961). Należy tu dodać, że dla zaspokojenia tej (potrzeby – jak się zdaje – nie jest konieczne, by człowiek zdawał sobie sprawę z tego iż właśnie to a to jest sensem jego życia. Świadomość taka byłaby, oczywiście, niezwykłe korzystna dla jego przystosowania. Istotnym jednak warunkiem zaspokojenia tej potrzeby jest podjęcie takiej działalności, w której, w razie potrzeby, przy pokonywaniu trudności, załamaniach psychicznych, podejmowaniu ważnej decyzji, mógłby on baki sens dojrzeć. Zbierając materiał tego rozdziału możemy stwierdzić, że u człowieka można wyróżnić trzy specyficznie ludzkie potrzeby – potrzebę poznawczą, potrzebę kontaktu emocjonalnego i potrzebę sensu życia. Niezaspokojenie którejś z tych potrzeb powoduje, że orientacja człowieka w świecie jest niepełna i nie zabezpiecza jego prawidłowego funkcjonowania, to jest optymalnego wykorzystania wszystkich jego zdolności mających zastosowanie w realizowaniu tego, co wyprowadziło go ze ślepego nurtu biologicznej ewolucji postępu. POTRZEBA POZNAWCZA l. PODSTAWOWE POJĘCIA Każda żyjąca istota musi orientować się w swoim otoczeniu, gdyż inaczej nie mogłaby utrzymać się przy życiu. Orientacja ta może dotyczyć wartości najróżnorodniejszych elementów środowiska zewnętrznego osobnika, a także wartości własnego działania względem przedmiotów stanowiących te elementy i zawsze jest rezultatem uprzedniego doświadczenia osobniczego lub gatunkowego. Zwierzę orientuje się trafnie dzięki temu, że poznaje wartość, znaczenie poszczególnych bodźców – zapachu pokarmu i zapachu drapieżnika, wabienia samicy i ruchu trawy. Poznawszy te sygnały reaguje na nie odpowiednio do ich rzeczywistego znaczenia dla jego samoregulacji – chwyta pokarm, zaczaja się, podnieca płciowo lub ucieka. Ten rodzaj orientacji zakłada istnienie odpowiedniego doświadczenia gatunkowego utrwalonego w toku filogenezy w odbiorczych ośrodkach łuków odruchów bez warunkowych, bądź też doświadczenia osobniczego utrwalonego w ośrodkach łuków odruchów warunkowych. Zakłada też pojawienie się zróżnicowanej, celowej ze względu na sytuacje formy zachowania. Orientacja nabyta jest wynikiem uprzedniego wyuczenia się. Związki warunkowe powodujące, że jakikolwiek bodziec poprzedzający bodziec bezwarunkowy staje się sygnałem tego bodźca, stopniowo rozszerzają zakres orientacji w otoczeniu, a dynamika tych związków umożliwia odzwierciedlenie zmian zachodzących w wartości przedmiotów otoczenia [hasła pokrewne: pies boo cena allegro, pomoc psychologiczna wrocław, kłykciny kończyste sromu ]

Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 5

Paski I wskazują odchylenia standardowe. Rysunek 2. Rysunek 2. Drugorzędna punkt końcowy skuteczności. W obu grupach obserwowano istotną zmianę od wartości początkowej do 6 miesięcy w ambulatoryjnym, 24-godzinnym średnim skurczowym ciśnieniu krwi. Różnica między grupami (drugorzędny punkt końcowy skuteczności, dla którego badanie zostało zasilone) nie spełniła testu wyższości z marginesem 2 mm Hg. Paski I wskazują odchylenia standardowe. Continue reading „Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 5”

Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 5

(Dodatkowe szczegóły na temat reakcji dróg oddechowych wywołanych alergenem podano w tabeli S3 w dodatkowym dodatku). Leczenie AMG 157, w porównaniu z placebo, częściowo osłabiło zarówno odpowiedź późną, jak i wczesną odpowiedź w dniach 42 i 84 w każdym z czterech pomiarów prowokacji alergenem (Figura 2 i Tabela Maksymalne procentowe zmniejszenie FEV1 podczas późnej odpowiedzi było o 34,0% mniejsze w grupie AMG-157 niż w grupie placebo w dniu 42 (P = 0,09) i o 45,9% mniejsze (spadek o 11,7% w porównaniu do 21,6%) w porównaniu z grupą placebo. dzień 84 (P = 0,02).
Pacjenci z grupy AMG-157, w porównaniu z pacjentami z grupy placebo, odnotowali znaczny wzrost minimalnej wartości FEV1 (P = 0,01) i wartości AUC skorygowanej względem czasu wartości minimalnej FEV1 (P = 0,02) w okresie późnej odpowiedzi w dniu 42 i w minimalnej wartości FEV1 (P = 0,01) w dniu 84. Ponadto, podczas wczesnej odpowiedzi, AUC zmniejszonego o procent spadku procentowego FEV1 było znacznie mniejsze, a AUC skorygowanego o czas minimalnego FEV1. znacznie większa w grupie AMG-157 niż w grupie placebo (P = 0,03 dla obu porównań) w dniu 42, a AUC zmniejszonego o procent spadku procentowego FEV1 było znacznie mniejsze w dniu 84 (P = 0,03) ( Rysunek 2 oraz tabela S3 w dodatkowym dodatku).
Eozynofile Liczą i frakcję wydychanego Tlenku Azotu
Rycina 3. Continue reading „Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 5”

Konsekwencje „nie”

W ciągu najbliższych kilku tygodni Kongres zadecyduje o losie reformy służby zdrowia. Wczesny i ważny cel administracji Obamy, reforma niegdyś niosła ze sobą nieuchronność. Ale pełen wigoru wysiłek anty-reformatorski i obawy o koszt ustawodawstwa budzą wątpliwości co do jego perspektyw. Reprezentanci Kongresu są zjednoczeni w opozycji do obecnych ustaw reform. Mimo że demokraci sprawują dowództwo większości w obu izbach, oni również stają przed dezercjami z ich szeregów. Continue reading „Konsekwencje „nie””

Ferrik Carboxymaltose u pacjentów z niewydolnością serca i niedoborem żelaza czesc 4

Kontynuowano obserwację takich pacjentów, a dalsze postępowanie w przypadku niedokrwistości prowadzono według uznania badacza. Oprócz wizyt w dawkach, w 4, 12, 24 i 26 tygodniu, pacjentów oceniano pod względem skuteczności i bezpieczeństwa.
Pierwotne i wtórne punkty końcowe
Podstawowymi punktami końcowymi były: raportowana globalnie ocena pacjenta (ryc. 2 w dodatkowym dodatku) i klasa czynnościowa NYHA (skorygowana dla klasy na początku badania) w 24. tygodniu. Continue reading „Ferrik Carboxymaltose u pacjentów z niewydolnością serca i niedoborem żelaza czesc 4”

Badanie szczepionki przeciwko grypie A9 (H1N1) w 2009 r. Z adjuwantem MF59 ad 7

Nie było istotnej różnicy w częstości serokonwersji pomiędzy osobnikami, u których stwierdzono wykrywalne miano przeciwciał przed szczepieniem a tymi, którzy nie mieli (dzień 14, P = 0,46, dzień 21, P = 0,61 i dzień 42, P = 1,00). W dniu 14, odsetek osobników z serokonwersją i miana przeciwciał 1:40 lub więcej był wyższy (P = 0,007 i P = 0,002, odpowiednio) wśród osobników, którzy otrzymali dwie dawki szczepionki z adiuwantem MF59 niż u tych który otrzymał tylko jeden. W dniu 21, w porównaniu z osobnikami, którzy otrzymali jedną dawkę szczepionki z adiuwantem MF59, ci, którzy otrzymali dwie dawki, nie różniły się istotnie w odsetku osobników z serokonwersją (P = 0,06), ale mieli większy odsetek z przeciwciałem miano 1:40 lub więcej (P = 0,03). Chociaż szczepionka z adiuwantem MF59 indukowała więcej serokonwersji i mian przeciwciał o 1:40 lub więcej niż szczepionka nieadiuwantowana podczas każdej wizyty po szczepieniu, różnica nie była znacząca (dzień 14, P = 0,22 i P = 0,09, odpowiednio, i dzień 21, P = 0,07 i P = 0,06, odpowiednio). W 42 dniu, po dwóch dawkach szczepionki, odsetek osobników z serokonwersją i miano przeciwciał 1:40 lub więcej był wyższy wśród grup szczepionek z adiuwantem MF59 (odpowiednio P = 0,05 i P = 0,007) niż wśród szczepionki nieadiuwantowanej. Continue reading „Badanie szczepionki przeciwko grypie A9 (H1N1) w 2009 r. Z adjuwantem MF59 ad 7”