Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7

Korzyści z przeżycia bez progresji związane z podawaniem dużych dawek melfalanu były zgodne we wszystkich podgrupach pacjentów (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Spośród 251 pacjentów, którzy kwalifikowali się do włączenia do drugiego randomizowanego porównania (pomiędzy leczeniem podtrzymującym lenalidomidem i bez leczenia podtrzymującego), mediana czasu przeżycia wolnego od progresji była znacznie dłuższa w przypadku leczenia podtrzymującego lenalidomidem niż w przypadku braku leczenia podtrzymującego (41,9 miesiąca w porównaniu z 21,6 miesiąca). współczynnik ryzyka progresji lub śmierci, 0,47, 95% CI, 0,33 do 0,65, P <0,001) (Figura 2C). Leczenie podtrzymujące lenalidomidem w porównaniu z leczeniem podtrzymującym nie miało istotnego wpływu na 3-letnie ogólne przeżycie (88,0% w porównaniu z 79,2%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,64; 95% CI, 0,36 do 1,15; P = 0,14). (Figura 2C). Korzystny wpływ utrzymania lenalidomidu na czas przeżycia bez progresji był jednolity we wszystkich podgrupach z wyjątkiem pacjentów z chorobą stopnia III w momencie rozpoznania (P = 0,04 dla interakcji między etapem a leczeniem) (ryc. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 2

Leki immunomodulujące i inhibitory proteasomu znacznie poprawiły wyniki u pacjentów, bez względu na to, czy kwalifikują się do przeszczepu. 5-18 Ulepszenia te wywołały pytania o rolę przeszczepu w porównaniu z konwencjonalną chemioterapią oraz o czas transplantacji, ponieważ korzyści z przeżycia nie zostało jasno określone. Ciągłe leczenie lekami immunomodulacyjnymi i inhibitorami proteasomu wykazało skuteczność kliniczną.19 W trzech dużych, randomizowanych badaniach, ciągła terapia lenalidomidem, w porównaniu z placebo, znacząco zmniejszyła ryzyko progresji choroby (współczynnik ryzyka, 0.34 do 0.50), ale przeżycie przewaga była niekonsekwentna. 16-18 Obecnie nie jest jasne, czy terapia podtrzymująca po terapii skojarzonej będzie miała taki sam skutek, jaki ma po transplantacji. Aby rozwiązać te problemy, przeprowadziliśmy badanie III fazy w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania melfalanu w dawce 200 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała (melfalan w dużych dawkach) plus przeszczepienie komórek macierzystych w porównaniu z melfalanem-prednizonem -lenalidomid (MPR), a następnie lenalidomid jako leczenie podtrzymujące w porównaniu z bez leczenia podtrzymującego, u pacjentów ze świeżo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy kwalifikują się do przeszczepu.
Metody
Pacjenci
Pacjenci z objawowym, mierzalnym, nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy mieli 65 lat lub młodsi, kwalifikowali się do tego badania. Innymi kryteriami włączenia był wynik punktowy Karnofsky ego wynoszący co najmniej 60% (w skali od 0 do 100%, przy niższych wynikach wskazujących na większą niepełnosprawność) i oczekiwanej długości życia powyżej 6 miesięcy, bezwzględna liczba neutrofilów większa niż 1500 na milimetr sześcienny3 oraz liczba płytek krwi większa niż 75 000 na milimetr sześcienny, 3 i prawidłowe wyniki badań czynnościowych serca i płuc oraz odpowiednia czynność nerek (klirens kreatyniny .30 ml na minutę). Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 2”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim

W tym otwartym, randomizowanym badaniu III fazy porównywano melfalan w dawce 200 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała oraz autologiczny przeszczep komórek macierzystych z melfalanem-prednizonem – lenalidomidem (MPR) i porównywano leczenie podtrzymujące lenalidomidem bez terapii podtrzymującej. u pacjentów ze świeżo rozpoznanym szpiczakiem mnogim. Metody
My losowo przypisaliśmy 273 pacjentów w wieku 65 lat lub młodszych do dużych dawek melfalanu z przeszczepem komórek macierzystych lub leczenia konsolidacyjnego MPR po indukcji, a 251 pacjentów do leczenia podtrzymującego lenalidomidem lub bez leczenia podtrzymującego. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji.
Wyniki
Średni okres obserwacji wynosił 51,2 miesięcy. Zarówno czas przeżycia bez progresji jak i całkowity czas przeżycia były znacznie dłuższe w przypadku stosowania dużych dawek melfalanu z przeszczepem komórek macierzystych niż w przypadku MPR (mediana czasu przeżycia wolnego od progresji, 43,0 miesiąca w porównaniu do 22,4 miesiąca, współczynnik ryzyka progresji lub zgonu, 0,44, 95% przedział ufności [CI], 0,32 do 0,61, P <0,001, i 4-letnie przeżycie całkowite, 81,6% w porównaniu z 65,3%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,55, 95% CI, 0,32 do 0,93, P = 0,02). Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji była istotnie dłuższa przy utrzymaniu lenalidomidu niż w przypadku braku podtrzymania (41,9 miesiąca w porównaniu z 21,6 miesiąca, współczynnik ryzyka w przypadku progresji lub zgonu, 0,47, 95% CI, 0,33 do 0,65, p <0,001), ale trzyletnie ogółem przeżycie nie przedłużało się znacząco (88,0% w porównaniu z 79,2%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,64; 95% CI, 0,36 do 1,15; P = 0,14). Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim”

Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 4

W porozumieniu z Administracją Żywności i Leków przewagę odnerwienia nad procedurą pozorowaną ustalono z marginesem 5 mm Hg dla pierwotnego punktu końcowego skuteczności i z marginesem 2 mm Hg dla drugorzędowego punktu końcowego skuteczności. Margines przewagi 5 mm Hg dla pierwszorzędowego punktu końcowego skuteczności był uważany za klinicznie znaczącą redukcję ciśnienia krwi na podstawie obserwowanego zmniejszenia chorobowości sercowo-naczyniowej z małym obniżeniem skurczowego ciśnienia krwi (2 do 5 mm Hg) z leczeniem farmakologicznym. 15 Szczegółowe obliczenia mocy i wielkości próby zostały opublikowane wcześniej.13 Analizy przeprowadzono na podstawie zasady zamiaru leczenia. Sposoby i odchylenia standardowe zmiennych ciągłych są przedstawione zgodnie z grupą leczenia. Różnice między grupami i różnice między wynikami wyjściowymi a 6-miesięczną oceną kontrolną były testowane, odpowiednio, za pomocą niesparowanych i parowanych testów t. Dla zmiennych jakościowych zliczenia i wartości procentowe są przedstawione zgodnie z grupą leczenia; wartości zostały przetestowane przy użyciu dokładnego testu dla zmiennych binarnych i testu chi-kwadrat dla wielopoziomowych zmiennych jakościowych. Wszystkie zgłoszone analizy podgrup zostały wcześniej sprecyzowane. Continue reading „Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 4”