Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 6

Nie było istotnych różnic między grupami odnerwienia a grupą pozorowaną w zależności od wyjściowego skurczowego ciśnienia krwi. Nie było również istotnej różnicy między zmianami w częstości akcji serca od wartości wyjściowej do 6 miesięcy (-3,8 . 11,2 uderzeń na minutę w grupie odnerwienia i -2,7 . 10,9 uderzeń na minutę w grupie pozorowanej, P = 0,30 ). Tabela 2. Tabela 2. Punkty końcowe bezpieczeństwa. Continue reading „Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 6”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7

Korzyści z przeżycia bez progresji związane z podawaniem dużych dawek melfalanu były zgodne we wszystkich podgrupach pacjentów (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Spośród 251 pacjentów, którzy kwalifikowali się do włączenia do drugiego randomizowanego porównania (pomiędzy leczeniem podtrzymującym lenalidomidem i bez leczenia podtrzymującego), mediana czasu przeżycia wolnego od progresji była znacznie dłuższa w przypadku leczenia podtrzymującego lenalidomidem niż w przypadku braku leczenia podtrzymującego (41,9 miesiąca w porównaniu z 21,6 miesiąca). współczynnik ryzyka progresji lub śmierci, 0,47, 95% CI, 0,33 do 0,65, P <0,001) (Figura 2C). Leczenie podtrzymujące lenalidomidem w porównaniu z leczeniem podtrzymującym nie miało istotnego wpływu na 3-letnie ogólne przeżycie (88,0% w porównaniu z 79,2%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,64; 95% CI, 0,36 do 1,15; P = 0,14). (Figura 2C). Korzystny wpływ utrzymania lenalidomidu na czas przeżycia bez progresji był jednolity we wszystkich podgrupach z wyjątkiem pacjentów z chorobą stopnia III w momencie rozpoznania (P = 0,04 dla interakcji między etapem a leczeniem) (ryc. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 5

Wszystkie analizy porównawcze przeprowadzono z podejściem zamiar-do-leczenia dla dwóch randomizowanych populacji: populacji fazy konsolidacji, która obejmowała wszystkich pacjentów, którzy byli uprawnieni do otrzymywania melfalanu w dużych dawkach lub MPR (początkowy czas analiz był datą ujawnienia losowości) oraz populację fazy podtrzymującej, która obejmowała wszystkich pacjentów, którzy kwalifikowali się do leczenia podtrzymującego lenalidomidem lub nie podawali leczenia podtrzymującego (początkiem analizy była data oceny klinicznej po fazie konsolidacji). Dwie tymczasowe analizy, zgodnie z projektem O Brien-Fleming, zostały określone w protokole dla porównania melfalanu w dużych dawkach z MPR: pierwszym, gdy wystąpiło 65 zdarzeń progresji (40% oczekiwanej liczby), a drugie gdy miało miejsce 97 zdarzeń (60% oczekiwanej liczby); badanie zostało zakończone zgodnie z pierwotnym planem. Populacja analizy bezpieczeństwa obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leczenia. Dane dotyczące odpowiedzi i bezpieczeństwa zostały porównane między grupami terapeutycznymi za pomocą testu chi-kwadrat lub dokładnego testu Fishera, stosownie do przypadku. Dane dotyczące czasu do wystąpienia były analizowane za pomocą metody Kaplana-Meiera, a grupy porównywane były z wykorzystaniem testu log-rank. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykorzystane do oszacowania współczynników hazardu i 95% przedziałów ufności dla głównych porównań. Modele Coxa, dostosowane do wieku i etapu Międzynarodowego Systemu Staging, zostały również wykorzystane do zbadania wszelkich modyfikacji efektu konsolidacji lub terapii podtrzymującej pomiędzy podgrupami (w tym podgrupami, które zostały wcześniej określone według wieku i stadium choroby), z wykorzystaniem terminów interakcji . Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 5”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 10

Po pierwsze, tylko 68% zakwalifikowanych pacjentów kwalifikowało się do pierwszej randomizacji; Głównymi przyczynami przerwania leczenia w fazie indukcji były postępy choroby i decyzja pacjenta o wyborze alternatywnej terapii ze względu na suboptymalną odpowiedź po indukcji. Po drugie, zbadaliśmy tylko lenalidomid i nie uwzględniliśmy bortezomibu w planie leczenia. Oparte na bortezomibie schematy indukcji i konsolidacji w połączeniu z czynnikami alkilującymi lub immunomodulującymi wiązały się z niespotykaną szybkością wysokiej jakości odpowiedzi i pozytywnym wpływem na wyniki u pacjentów, niezależnie od tego, czy kwalifikują się do przeszczepienia komórek macierzystych. placebo nie było podawane w grupie pacjentów, którzy nie otrzymywali leczenia podtrzymującego i nie przeprowadzono ślepej oceny progresji. Ostatecznie nie przeprowadzono oceny jakości życia. W toku dużych wspólnych badań (próba European Myeloma Network 02 i badanie Intergroupe Francophone du Myélome / Dana-Farber Cancer Institute 2009, numery ClinicalTrials.gov NCT01208766, NCT01191060 i NCT01208662) oceniają skuteczne kombinacje leków, które obejmują inhibitor proteasomu w porównaniu z autologicznym pniem – przeszczep komórek komorowych, korzyści z wczesnego i późnego przeszczepienia oraz skutki różnicowania czasu trwania leczenia podtrzymującego. Wyniki tych badań mogą rzucić więcej światła na ten ważny obszar kliniczny. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 10”