W chirurgii gruzlicy pluc

W przypadku świeżej jamy o wymiarach mniejszych od małego jabłka wielu autorów poleca rozpoczęcie leczenia od stosowania streptomycyny. W razie słabego wyniku lub w przypadku starej jamy w grę wchodzi drenaż ssący Monaldiego lub stosowane ostatnio otwarte leczenie jamy. Każdy ze sposobów leczenia zapadowego ma swój właściwy, dokładnie określony zakres stosowania. W chirurgii gruźlicy płuc trudności polegają nie tyle na stronie technicznej, ile na ustaleniu prawidłowego wskazania oraz wyboru zabiegu. Omówimy więc pokrótce możliwości leczenia w oparciu o wyniki badania klinicznego. Continue reading „W chirurgii gruzlicy pluc”

Dopelnianie odmy.

W dobie obecnej można przeciąć także szerokie zrosty po otwarciu klatki piersiowej bez obawy zakażenia pod osłoną streptomycyny i penicyliny. Dopełnianie odmy. Przed każdym dopełnieniem prześwietlamy z zasady klatkę piersiową; z obawy pęknięcia jamy wahanie ciśnienia nie powinno przekroczyć + 10 cm słupa wody. Jeżeli dopełnienie nie udaje się, musimy uzyskać zapadnięcie płuca drogą operacyjną. Dopełniamy początkowo codziennie, następnie w ciągu kwartału co 8 dni, później co 2 – 3 tygodnie. Continue reading „Dopelnianie odmy.”

Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 6

Nie było istotnych różnic między grupami odnerwienia a grupą pozorowaną w zależności od wyjściowego skurczowego ciśnienia krwi. Nie było również istotnej różnicy między zmianami w częstości akcji serca od wartości wyjściowej do 6 miesięcy (-3,8 . 11,2 uderzeń na minutę w grupie odnerwienia i -2,7 . 10,9 uderzeń na minutę w grupie pozorowanej, P = 0,30 ). Tabela 2. Tabela 2. Punkty końcowe bezpieczeństwa. Continue reading „Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 6”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7

Korzyści z przeżycia bez progresji związane z podawaniem dużych dawek melfalanu były zgodne we wszystkich podgrupach pacjentów (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Spośród 251 pacjentów, którzy kwalifikowali się do włączenia do drugiego randomizowanego porównania (pomiędzy leczeniem podtrzymującym lenalidomidem i bez leczenia podtrzymującego), mediana czasu przeżycia wolnego od progresji była znacznie dłuższa w przypadku leczenia podtrzymującego lenalidomidem niż w przypadku braku leczenia podtrzymującego (41,9 miesiąca w porównaniu z 21,6 miesiąca). współczynnik ryzyka progresji lub śmierci, 0,47, 95% CI, 0,33 do 0,65, P <0,001) (Figura 2C). Leczenie podtrzymujące lenalidomidem w porównaniu z leczeniem podtrzymującym nie miało istotnego wpływu na 3-letnie ogólne przeżycie (88,0% w porównaniu z 79,2%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,64; 95% CI, 0,36 do 1,15; P = 0,14). (Figura 2C). Korzystny wpływ utrzymania lenalidomidu na czas przeżycia bez progresji był jednolity we wszystkich podgrupach z wyjątkiem pacjentów z chorobą stopnia III w momencie rozpoznania (P = 0,04 dla interakcji między etapem a leczeniem) (ryc. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 5

Wszystkie analizy porównawcze przeprowadzono z podejściem zamiar-do-leczenia dla dwóch randomizowanych populacji: populacji fazy konsolidacji, która obejmowała wszystkich pacjentów, którzy byli uprawnieni do otrzymywania melfalanu w dużych dawkach lub MPR (początkowy czas analiz był datą ujawnienia losowości) oraz populację fazy podtrzymującej, która obejmowała wszystkich pacjentów, którzy kwalifikowali się do leczenia podtrzymującego lenalidomidem lub nie podawali leczenia podtrzymującego (początkiem analizy była data oceny klinicznej po fazie konsolidacji). Dwie tymczasowe analizy, zgodnie z projektem O Brien-Fleming, zostały określone w protokole dla porównania melfalanu w dużych dawkach z MPR: pierwszym, gdy wystąpiło 65 zdarzeń progresji (40% oczekiwanej liczby), a drugie gdy miało miejsce 97 zdarzeń (60% oczekiwanej liczby); badanie zostało zakończone zgodnie z pierwotnym planem. Populacja analizy bezpieczeństwa obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leczenia. Dane dotyczące odpowiedzi i bezpieczeństwa zostały porównane między grupami terapeutycznymi za pomocą testu chi-kwadrat lub dokładnego testu Fishera, stosownie do przypadku. Dane dotyczące czasu do wystąpienia były analizowane za pomocą metody Kaplana-Meiera, a grupy porównywane były z wykorzystaniem testu log-rank. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykorzystane do oszacowania współczynników hazardu i 95% przedziałów ufności dla głównych porównań. Modele Coxa, dostosowane do wieku i etapu Międzynarodowego Systemu Staging, zostały również wykorzystane do zbadania wszelkich modyfikacji efektu konsolidacji lub terapii podtrzymującej pomiędzy podgrupami (w tym podgrupami, które zostały wcześniej określone według wieku i stadium choroby), z wykorzystaniem terminów interakcji . Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 5”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 10

Po pierwsze, tylko 68% zakwalifikowanych pacjentów kwalifikowało się do pierwszej randomizacji; Głównymi przyczynami przerwania leczenia w fazie indukcji były postępy choroby i decyzja pacjenta o wyborze alternatywnej terapii ze względu na suboptymalną odpowiedź po indukcji. Po drugie, zbadaliśmy tylko lenalidomid i nie uwzględniliśmy bortezomibu w planie leczenia. Oparte na bortezomibie schematy indukcji i konsolidacji w połączeniu z czynnikami alkilującymi lub immunomodulującymi wiązały się z niespotykaną szybkością wysokiej jakości odpowiedzi i pozytywnym wpływem na wyniki u pacjentów, niezależnie od tego, czy kwalifikują się do przeszczepienia komórek macierzystych. placebo nie było podawane w grupie pacjentów, którzy nie otrzymywali leczenia podtrzymującego i nie przeprowadzono ślepej oceny progresji. Ostatecznie nie przeprowadzono oceny jakości życia. W toku dużych wspólnych badań (próba European Myeloma Network 02 i badanie Intergroupe Francophone du Myélome / Dana-Farber Cancer Institute 2009, numery ClinicalTrials.gov NCT01208766, NCT01191060 i NCT01208662) oceniają skuteczne kombinacje leków, które obejmują inhibitor proteasomu w porównaniu z autologicznym pniem – przeszczep komórek komorowych, korzyści z wczesnego i późnego przeszczepienia oraz skutki różnicowania czasu trwania leczenia podtrzymującego. Wyniki tych badań mogą rzucić więcej światła na ten ważny obszar kliniczny. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 10”

Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 7

Jako takie, nasze wyniki są zgodne z udokumentowaną rolą TSLP w indukowanych alergenem odpowiedziach dróg oddechowych w modelach mysich21. AMG157 również zmniejszył wskaźniki zapalenia dróg oddechowych (frakcja wydychanego poziomu eozynofili tlenku azotu i plwociny), jak również poziomy krążących eozynofili na czas trwania badania. Nie wiadomo, czy zmiany w eozynofilach w plwocinie i krwi pomogły określić późniejsze zmiany w FEV1 lub czy zmiany były współistniejące, ale nie przyczynowe. To badanie typu proof-of-concept sugeruje, że TSLP jest kluczową cytokiną nie tylko w wywołanych alergenem odpowiedziach dróg oddechowych, ale także w utrzymującym się zapaleniu dróg oddechowych u pacjentów z alergiczną astmą. TSLP został zidentyfikowany jako główny przełącznik dla alergicznego zapalenia w modelach mysich.22 Wyższe ilości TSLP wytwarzano w komórkach nabłonkowych uzyskanych od pacjentów z astmą niż w tych uzyskanych z kontroli, 11 i polimorfizmów w TSLP były związane z obu dzieciństwa i astma alergiczna dorosłych.13,23 TSLP silnie indukowało ekspresję ludzkiego głównego kompartmentu zgodności tkankowej I i II oraz cząsteczek kostymulujących, takich jak CD40, CD80 i CD86 na szpikowych komórkach dendrytycznych.6 Indukcja TSLP poprzedza infiltrację komórek dendrytycznych w skórze podczas indukowanych alergenem późnych odpowiedzi skórnych. 24 TSLP może również indukować wytwarzanie ludzkich cytokin Th2 w komórkach tucznych.8 Ponadto TSLP może odgrywać rolę w procesach za pośrednictwem wirusa.
Uważa się, że TSLP powoduje eozynofilię dróg oddechowych i krwi u pacjentów z astmą alergiczną poprzez aktywację komórek dendrytycznych dróg oddechowych i zwiększenie liczby komórek Th2, co powoduje wytwarzanie prozapalnych cytokin, w tym interleukiny-5 i TSLP-1321 z interleukiną. Continue reading „Wpływ przeciwciała anty-TSLP na odpowiedzi alergiczne wywołane alergenami AD 7”

Nowa szczepionka przeciwko grypie A (H1N1) w różnych grupach wiekowych ad

Ponadto ocenialiśmy rolę adiuwanta ałunowego w preparacie szczepionki, optymalną ilość antygenu oraz zapotrzebowanie na drugą dawkę u dzieci lub osób starszych. Metody
Projekt i cel badania
Od lipca 2009 r. Do sierpnia 2009 r. Zarejestrowaliśmy łącznie 2200 osób w wieku od 3 lat do 77 lat w podzielonym na straty, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym w Taizhou w prowincji Jiangsu w Chinach. Badanie było sponsorowane przez Hualan Biological Bacterin Company. Continue reading „Nowa szczepionka przeciwko grypie A (H1N1) w różnych grupach wiekowych ad”