Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 3

Wszyscy pacjenci zostali losowo przydzieleni (w stosunku 1: 1: 1: 1) w momencie zapisania do jednej z czterech grup, ale wyniki losowego przypisania zostały ukryte, dopóki pacjent nie osiągnął końca okresu indukcji i ich kwalifikowalność do konsolidacji i potwierdzono schematy leczenia podtrzymującego. Badanie zostało zaprojektowane przez starszych autorów akademickich. Sponsor, Fondazione Neoplasie Sangue Onlus, zebrał dane i, we współpracy z wyższymi autorami akademickimi, przeprowadził analizy danych. Celgene dostarczył nieograniczoną dotację na przeprowadzenie procesu, ale nie był zaangażowany w gromadzenie danych, analizę ani pisanie manuskryptu. Pierwszy szkic manuskryptu został opracowany przez pierwszego autora; kolejne szkice zostały zmienione przez pierwszych trzech autorów. Płatnik medyczny opłacony przez firmę Celgene pomógł w napisaniu manuskryptu, aby poprawić przejrzystość i spójność. Wszyscy autorzy mieli pełny dostęp do danych pierwotnych i wyników ostatecznej analizy, byli odpowiedzialni za treść manuskryptu i decyzję o przesłaniu go do publikacji oraz za dokładność i kompletność danych oraz wierność badania protokół. Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 3”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 2

Leki immunomodulujące i inhibitory proteasomu znacznie poprawiły wyniki u pacjentów, bez względu na to, czy kwalifikują się do przeszczepu. 5-18 Ulepszenia te wywołały pytania o rolę przeszczepu w porównaniu z konwencjonalną chemioterapią oraz o czas transplantacji, ponieważ korzyści z przeżycia nie zostało jasno określone. Ciągłe leczenie lekami immunomodulacyjnymi i inhibitorami proteasomu wykazało skuteczność kliniczną.19 W trzech dużych, randomizowanych badaniach, ciągła terapia lenalidomidem, w porównaniu z placebo, znacząco zmniejszyła ryzyko progresji choroby (współczynnik ryzyka, 0.34 do 0.50), ale przeżycie przewaga była niekonsekwentna. 16-18 Obecnie nie jest jasne, czy terapia podtrzymująca po terapii skojarzonej będzie miała taki sam skutek, jaki ma po transplantacji. Aby rozwiązać te problemy, przeprowadziliśmy badanie III fazy w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania melfalanu w dawce 200 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała (melfalan w dużych dawkach) plus przeszczepienie komórek macierzystych w porównaniu z melfalanem-prednizonem -lenalidomid (MPR), a następnie lenalidomid jako leczenie podtrzymujące w porównaniu z bez leczenia podtrzymującego, u pacjentów ze świeżo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy kwalifikują się do przeszczepu.
Metody
Pacjenci
Pacjenci z objawowym, mierzalnym, nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy mieli 65 lat lub młodsi, kwalifikowali się do tego badania. Innymi kryteriami włączenia był wynik punktowy Karnofsky ego wynoszący co najmniej 60% (w skali od 0 do 100%, przy niższych wynikach wskazujących na większą niepełnosprawność) i oczekiwanej długości życia powyżej 6 miesięcy, bezwzględna liczba neutrofilów większa niż 1500 na milimetr sześcienny3 oraz liczba płytek krwi większa niż 75 000 na milimetr sześcienny, 3 i prawidłowe wyniki badań czynnościowych serca i płuc oraz odpowiednia czynność nerek (klirens kreatyniny .30 ml na minutę). Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 2”

Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim

W tym otwartym, randomizowanym badaniu III fazy porównywano melfalan w dawce 200 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała oraz autologiczny przeszczep komórek macierzystych z melfalanem-prednizonem – lenalidomidem (MPR) i porównywano leczenie podtrzymujące lenalidomidem bez terapii podtrzymującej. u pacjentów ze świeżo rozpoznanym szpiczakiem mnogim. Metody
My losowo przypisaliśmy 273 pacjentów w wieku 65 lat lub młodszych do dużych dawek melfalanu z przeszczepem komórek macierzystych lub leczenia konsolidacyjnego MPR po indukcji, a 251 pacjentów do leczenia podtrzymującego lenalidomidem lub bez leczenia podtrzymującego. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji.
Wyniki
Średni okres obserwacji wynosił 51,2 miesięcy. Zarówno czas przeżycia bez progresji jak i całkowity czas przeżycia były znacznie dłuższe w przypadku stosowania dużych dawek melfalanu z przeszczepem komórek macierzystych niż w przypadku MPR (mediana czasu przeżycia wolnego od progresji, 43,0 miesiąca w porównaniu do 22,4 miesiąca, współczynnik ryzyka progresji lub zgonu, 0,44, 95% przedział ufności [CI], 0,32 do 0,61, P <0,001, i 4-letnie przeżycie całkowite, 81,6% w porównaniu z 65,3%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,55, 95% CI, 0,32 do 0,93, P = 0,02). Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji była istotnie dłuższa przy utrzymaniu lenalidomidu niż w przypadku braku podtrzymania (41,9 miesiąca w porównaniu z 21,6 miesiąca, współczynnik ryzyka w przypadku progresji lub zgonu, 0,47, 95% CI, 0,33 do 0,65, p <0,001), ale trzyletnie ogółem przeżycie nie przedłużało się znacząco (88,0% w porównaniu z 79,2%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,64; 95% CI, 0,36 do 1,15; P = 0,14). Continue reading „Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim”

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 9

Chociaż różnice między grupami u pacjentów z zakażeniem HCV z genotypem 1a i wcześniejszą odpowiedzią zerową nie były ostateczne, to liczbowo wyższy wskaźnik utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej w 24-tygodniowym schemacie sugeruje, że dłuższy czas trwania leczenia jest bardziej skuteczny w tej podgrupie pacjentów. . Spadek poziomu hemoglobiny w stopniu 2 lub wyższym wystąpił u 7,2% pacjentów w grupie 12-tygodniowej oraz u 11,0% pacjentów w grupie 24-tygodniowej. Odnotowano spadek stężenia hemoglobiny o co najmniej 5 do 6% co najmniej stopnia 2. u pacjentów bez marskości wątroby, którzy otrzymywali ten sam schemat w badaniach klinicznych fazy 3.24,25 U pacjentów w obu grupach leczenia spadek stężenia hemoglobiny był skutecznie modyfikacje dawki rybawiryny, bez negatywnego wpływu na szybkość utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej.
Zwiększenie stężenia bilirubiny ogółem występowało z większą częstością w tej populacji pacjentów z marskością wątroby niż obserwowano w badaniach klinicznych tego samego schematu leczenia pacjentów bez marskości.24,25 Zwiększenie stężenia bilirubiny pośredniej w tym schemacie jest prawdopodobnie związane do hemolizy związanej z rybawiryną, wraz z hamowaniem transportera bilirubiny OATP1B1 przez ABT-450, jak opisywano w przypadku innych inhibitorów proteazy NS3.27 Podwyższony poziom bilirubiny nie doprowadził do przerwania leczenia, zwykle osiągał wartość maksymalną około 2 tygodni leczenia, niezwiązane z podwyższeniem poziomu aminotransferazy alaninowej i ustalone na poziomie linii podstawowej w okresie po leczeniu.
Większość działań niepożądanych miała nasilenie łagodne lub umiarkowane, przy czym niewiele zdarzeń zdarzało się częściej w grupie 24-tygodniowej niż w grupie 12-tygodniowej. Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 9”