Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 4

W porozumieniu z Administracją Żywności i Leków przewagę odnerwienia nad procedurą pozorowaną ustalono z marginesem 5 mm Hg dla pierwotnego punktu końcowego skuteczności i z marginesem 2 mm Hg dla drugorzędowego punktu końcowego skuteczności. Margines przewagi 5 mm Hg dla pierwszorzędowego punktu końcowego skuteczności był uważany za klinicznie znaczącą redukcję ciśnienia krwi na podstawie obserwowanego zmniejszenia chorobowości sercowo-naczyniowej z małym obniżeniem skurczowego ciśnienia krwi (2 do 5 mm Hg) z leczeniem farmakologicznym. 15 Szczegółowe obliczenia mocy i wielkości próby zostały opublikowane wcześniej.13 Analizy przeprowadzono na podstawie zasady zamiaru leczenia. Sposoby i odchylenia standardowe zmiennych ciągłych są przedstawione zgodnie z grupą leczenia. Różnice między grupami i różnice między wynikami wyjściowymi a 6-miesięczną oceną kontrolną były testowane, odpowiednio, za pomocą niesparowanych i parowanych testów t. Dla zmiennych jakościowych zliczenia i wartości procentowe są przedstawione zgodnie z grupą leczenia; wartości zostały przetestowane przy użyciu dokładnego testu dla zmiennych binarnych i testu chi-kwadrat dla wielopoziomowych zmiennych jakościowych. Wszystkie zgłoszone analizy podgrup zostały wcześniej sprecyzowane. Continue reading „Kontrolowana próba odnerwienia nerek dla opornego nadciśnienia AD 4”

Szczególnie interesujace z punktu widzenia tez rozwijanych w tym rozdziale sa poglady H. H. Harlowa

I on również twierdzi, że poznawanie jest procesem aktywnym, wytworem psychofizycznej aktywności organizmu, aktywność ta czynnie wprowadza do poznania przedmiotów i do powstania doświadczenia osobniczego. Wszelkie nabytki mimiczne osobnicze – pisze Mazurkiewicz – są produktem aktywności własnej dziecka, a więc psychologicznie produktem pracy uwagi, funkcji zainteresowania (1950, s. 63). Szczególnie interesujące z punktu widzenia tez rozwijanych w tym rozdziale są poglądy H. H. Harlowa przedstawione w sprawozdaniu zawartym w materiałach The Kentucky Symposium z 1954 roku. Autor ten wyraża przekonanie, że w psychologii zbyt ściśle łączono motywację człowieka z energetyzującą rolą poglądów homeostatycznych, jak np. , głód. Również późniejsze wysiłki nad wyprowadzeniem motywacji ludzkiej z bólu czy lęku (Mowrer, Brown, Honney) nie są zdaniem autora w pełni uzasadnione. Przecież człowiek uczy się i żyje lata, miesiące i tygodnie, nie napotykając żadnych trudności w zaspokajaniu potrzeb homeostatycznych. Podobnie zdrowy rozsądek uczy nas, że energia nasza w większej części pobudzana jest przez cele pozytywne, a nie przez chęć ucieczki przed strachem i niebezpieczeństwem (s. 38). Autor w związku, z tym zwraca uwagę ma rolę, jaką w motywacji i związanym z nią uczeniu nie odgrywają motywy wywoływane czynnikami zewnętrznymi (externally elicited motives), przez co rozumie te czynniki pobudzające do działania, których aktywność lnie jest związana ani z potrzebami (homeostatycznymi, ani z seksualnymi, ale z pewnymi sytuacjami zewnętrznymi nie mającymi związku z bieżącym funkcjonowaniem ustroju. Jednym z tych czynników jest to, co autor nazywa popędem do naśladownictwa. Występuje on szczególnie silnie u małp (małpa widzi, małpa robi), ale też i u ludzi. Cytowane są również prace F. S. Kellera i innych autorów, którzy wykazali, że szczur może uczyć się otrzymując, jako wzmocnienie różnice w oświetleniu jego otoczenia. Do najciekawszych jednak należy popęd eksploracji otoczenia przejawiający się w tym, że na przykład małpa może włożyć dużo wysiłku w rozbieranie prostych i złożonych mechanizmów-łamigłówek, lnie otrzymując żadnego wzmocnienia poza samą możliwością rozebrania mechanizmu, lub też może nauczyć się otwierać skomplikowane zamki nie otrzymując żadnej nagrody oprócz możliwości wyjrzenia poza (pomieszczenie, w którym przebywa, przez otworzone w ten sposób okienko (tzw. aparat eksploracji wizualnej). Zjawisko to można zaobserwować także u szczurów badanych w labiryncie. Głodzony od 23 godzin szczur pędzi nieraz tunelem i przeprowadza eksplorację Otoczenia nie zwracając uwagi na jedzenie, dopóki cały labirynt lnie zostanie zbadany [więcej w: dyżury aptek kraków, osrodek leczenia uzaleznien, fenestracja ]

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 7

Pozostałych 15 pacjentów miało warianty związane z opornością w dwóch lub więcej celach leków, przy czym warianty D168V (NS3) i Q30R (NS5A) obserwowano najczęściej u pacjentów z zakażeniem HCV genotypem 1a i D168V (NS3), Y93H (NS5A), oraz C316Y i M414I (NS5B) obserwowane u pojedynczego pacjenta z zakażeniem HCV genotypem 1b. Bezpieczeństwo
Tabela 4. Tabela 4. Zdarzenia niepożądane i nieprawidłowości laboratoryjne. Zdarzenia niepożądane występowały często w obu grupach, chociaż niewiele występowało częściej w grupie 24-tygodniowej niż w grupie 12-tygodniowej (Tabela 4). Dwa procent pacjentów w obu grupach zaprzestało stosowania badanego leku z powodu niepożądanego zdarzenia. Żadne szczególne działanie niepożądane nie doprowadziło do przedwczesnego przerwania leczenia przez więcej niż jednego pacjenta i nie zaobserwowano wzorca w typach zdarzeń niepożądanych prowadzących do przerwania leczenia (Tabela
Najczęstsze anomalie laboratoryjne stopnia 3 lub 4 obserwowane podczas okresu leczenia to zwiększenie całkowitego stężenia bilirubiny (u 37 z 380 pacjentów [9,7%]), co w przeważającej mierze odzwierciedla podwyższone wartości bilirubiny pośredniej; pacjenci z takim zwiększeniem nie mieli równoczesnych nieprawidłowości w poziomie aminotransferazy w stopniu 3 lub 4. Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 7”

ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 6

Stawki nie różniły się istotnie w zależności od rasy, wskaźnika masy ciała, genotypu IL28B, statusu w odniesieniu do wywiadu dotyczącego cukrzycy, stanu w odniesieniu do depresji lub choroby afektywnej dwubiegunowej, lub wyjściowego poziomu HCV RNA, liczby płytek krwi lub surowicy. poziom albuminy (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Tabela 2. Tabela 2. Ciągła odpowiedź wirusologiczna w 12. tygodniu po leczeniu w każdej grupie leczenia, zgodnie z subgenotypem i stanem HCV w odniesieniu do wcześniejszego leczenia. Różnica w częstości utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej pomiędzy dwiema grupami leczenia była nieistotna (P = 0,09) (Figura 1). Continue reading „ABT-450 / r-Ombitaswir i dazabuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C z marskością AD 6”