Spoleczne uwarunkowanie potrzeby seksualnej

Właściwości seksualne osobników, np. impotencja, eunuchoida, erotomania itp. , są przez otoczenie uważane za zalety lub wady społeczne, tak jak odwaga, czy tchórzostwo, prawdomówność lub kłamliwość, a nie po prostu zapewne cechy fizyczne, jak np. ostrość wzroku, czy też choroby w rodzaju gruźlicy lub astmy. Tym się tłumaczy, że człowiek dąży do zdobycia walorów seksualnych lub choćby do wywołania u drugich wrażenia, że je posiada – dla podniesienia swojej pozycji społecznej. Continue reading „Spoleczne uwarunkowanie potrzeby seksualnej”

Miedzy napadami kamicy pecherzyka zólciowego chorzy moga nie miec zadnych dolegliwosci

Między napadami kamicy pęcherzyka żółciowego chorzy mogą nie mieć żadnych dolegliwości. W większości jednak przypadków uskarżają się na uczucie ciężaru w prawym podżebrzu lub na bóle zazwyczaj tępe, gniotące, piekące, palące albo na nudności, wzdęcie brzucha i inne dolegliwości trawienne. Chorzy doznają ich nieraz tylko po gwałtowniejszym ruchu w tułowiu, po wstrząśnięciach ciała, dźwignięciu ciężkiego przedmiotu lub po większym błędzie dietetycznym. Z czasem staje się coraz wyraźniejszy stosunek dolegliwości żołądkowo-jelitowych do okresów spożywania pokarmów, a to w związku z powstawaniem zrostów między pęcherzykiem żółciowym a żołądkiem, dwunastnicą lub okrężnicą. Przedmiotowo między napadami kamicy pęcherzyka żółciowego, jeżeli nie wytworzyła się niedrożność wspólnego przewodu żółciowego, nie stwierdza się czasami żadnych odchyleń od stanu prawidłowego. Continue reading „Miedzy napadami kamicy pecherzyka zólciowego chorzy moga nie miec zadnych dolegliwosci”

Potrzebe rozwiazania tego zagadnienia mozna by nazwac potrzeba sensu zycia

Pytanie: po co istnieję? – stanowiło od dawien dawna istotne dla człowieka zagadnienie, a i dziś nie straciło bynajmniej na aktualności, jak świadczy o tym popularność egzystencjalizmu i coraz większe zainteresowanie jego problematyką wśród teoretyków marksistowskich, uzasadnione zresztą coraz bardziej wrastającą w warunkach postępującej stabilizacji wagą problemu (por. Schaff A, 1961, s. 16). Potrzebę rozwiązania tego zagadnienia można by nazwać potrzebą sensu życia. Stojąc na stanowisku współczesnych, biosocjalnych teorii psychologicznych, nie będziemy w tej potrzebie widzieli jakiejś metafizycznej właściwości człowieka jako samo uświadamiającego się w sobie ducha, ale wyższy szczebel rozwoju ogólnobiologicznej potrzeby orientacyjnej u istoty, dla której refleksja nad sobą samym stanowi taki sam warunek normalnego funkcjonowania (przypominam o pojęciu normalności) jak i refleksja nad otaczającym ją światem. W chwili, gdy rozwój układu nerwowego człowieka osiągnął taki poziom, że potrafimy w niesłychanym dotąd zakresie i stopniu precyzji orientować się świadomie w rzeczywistości, jest rzeczą jasną, że i sami dla siebie stajemy się przedmiotem orientacji, jako element tej rzeczywistości. W wysoce skomplikowanych warunkach życia społecznego taka samoorientacja jest wprost konieczna, jeśli współżycie nasze ze społecznym środowiskiem ma się układać harmonijnie i bez niepotrzebnych tarć. Poza tym wydaje się, że właśnie przede wszystkim istnieniem potrzeby sensu życia można wyjaśnić zjawisko twórczości człowieka. Z chwilą, gdy ktoś zda sobie sprawę, że cały sens jego istnienia polega na przykład na polepszaniu warunków życia ludzi czy na poznawaniu nowych prawd, czy na realizacji nowych wartości artystycznych – nastawi swoją działalność na te sprawy, i jeśli będzie dysponował odpowiednimi możliwościami intelektualnymi, stanie się twórcą – społecznym, naukowym. Można wykazać, że bez zaspokojenia potrzeby sensu życia człowiek nie będzie pracował z optymalną wydajnością, nie będzie miał dość siły do realizacji tych wszystkich celów, których osiąganie pozwoliło mu zdobyć jego wyjątkową pozycję w przyrodzie. Człowiek bez określonej filozofii życia, określonej ideologii, dostarczającej tego, co może zapewnić mu poczucie sensowności jego egzystencji, będzie zachowywał się jak pyłek miotany podmuchami wiatru, nie zdobędzie się na konsekwentną, wytrwałą, wymagającą wielu wyrzeczeń i wysiłku politykę wobec losu, a więc też jego udział w postępie społecznym wydaje się niemożliwy [przypisy: rehabilitacja szpitalna, usg jamy brzusznej olsztyn, nfz szczecin kolejka do sanatorium ]

Przede wszystkim czlowiek musi orientowac sie w aktualnie istniejacej rzeczywistosci.

Są podstawy, aby przypuszczać, że przodek człowieka posiadał tę cechę rozwiniętą szczególnie wysoko, wyżej nawet od współczesnych małp człekokształtnych, i tym się tłumaczy fakt, iż rozwój społeczeństw ludzkich poszedł w zupełnie innym kierunku niż rozwój społeczeństw owadów miano wicie w kierunku rozwoju poznawczego i celowego przekształcania. To z kolei pociągnęło za sobą dalszy, wyższy rozwój mózgu i jego funkcji, co prowadziło znów do dalszego postępu w organizacji środowiska. Dzięki temu zazębianiu się owego postępu z rozwojem anatomicznym i ze zwiększaniem się ruchliwości funkcji układu nerwowego, społeczne środowisko człowieka jest tworem stale udoskonalanym, cechuje je zdolność do postępu, podczas gdy społeczeństwa owadów oparte na zasadzie dziedzicznych różnic anatomicznych dostosowywały się tylko do zachodzących na naszym globie zmian. W tym sensie ewolucja biologiczna nie jest postępem, ale homeostatem, gdyż w ewolucji nie ma momentu antycypacji i aktywności własnej osobników, które są tak istotne dla postępu cywilizacji. Jeśli więc przyjmiemy, że charakterystyczną cechę ga1Juoou homo sapiens stanowi coraz szybszy postęp, będący rezultatem społecznej kooperacji osobników o typie układu nerwowego bardzo plastycznym, zdolnym do dynamicznego rozwoju i umożliwiającym im świadome kierowanie sobą, można zrozumieć, że u człowieka orientacja w otoczeniu musi dotyczyć różnych spraw, które – jak już wspomniano – można sprowadzić do trzech zasadniczych. Przede wszystkim człowiek musi orientować się w aktualnie istniejącej rzeczywistości. Już dla małego dziecka istotną sprawą jest poznanie, jaką wartość przedstawiają dla niego poszczególne przedmioty w otoczeniu ludzie, zwierzęta i rzeczy, oraz zorientowanie się w tym, jak należy w stosunku do nich zachować się, aby zastane wartości jak najefektywniej skonsumować lub uniknąć ich ujemnego działania. Ponieważ w miarę rozwoju i dorastania człowiek wchodzi w coraz szersze i skomplikowane sytuacje środowiskowe oraz wyucza się nowych, bardziej złożonych wartości, jego potrzeba orientacyjna musi coraz bardziej dojrzewać i intelektualizować się, aby mógł on zachować odpowiedni poziom funkcjonowania. Staje się to możliwe, gdyż mózg człowieka w miarę jego rozwoju osobniczego osiąga coraz to wyższe możliwości regulacyjne, których uwieńczeniem jest regulacja oparta na mechanizmach myślenia abstrakcyjnego. Stąd orientację człowieka w aktualnie istniejącej rzeczywistości można określić, jako orientację intelektualną, to jest polegającą na poznawaniu za pomocą myślenia abstrakcyjnego [więcej w: pomoc psychologiczna wrocław, klinika bielsko biała, ortodonta, ortodoncja Kraków ]