Czynnosc ta, dokonujaca sie na obwodach laczacych wzajemnie podwzgórzowa, wyzsza czesc ukladu siatkowatego z odpowiednimi okolicami kory, jest zasilana wlasnie z tego ukladu.

Czynność ta, dokonująca się na obwodach łączących wzajemnie podwzgórzową, wyższą część układu siatkowatego z odpowiednimi okolicami kory, jest zasilana właśnie z tego układu. Teza o odrębności odruchu orientacyjnego od odruchu badawczego znalazła potwierdzenie w wielu innych badaniach, jakkolwiek dosyć szeroko rozpowszechnione jest również mniemanie, że tzw. odruch badawczy jest tylko wyższą formą -rozwojową odruchu orientacyjnego. Sprawy te przedstawię w dalszym ciągu tego rozdziału, warto jednak może już przynajmniej zaznaczyć, że przyjęcie odruchu orientacyjnego (z całym dobrodziejstwem inwentarza – habituacja, niespecyficzność działania) jako czynnika nie tylko inicjującego, ale i dynamizującego czynności poznawcze, prowadziłaby do wielu paradoksów. Na przykład odruch orientacyjny tylko u ludzi z uszkodzonym mózgiem me wygasa po kilkakrotnym powtórzeniu tego samego bodźca, z czego wynikałoby, że tylko człowiek z uszkodzonym mózgiem jest zdolny do trwającej przez pewien czas czynności poznawczej. Faza tym czynność poznawcza wobec niespecyficznej aktywizacji z układu siatkowatego pnia mózgu – byłaby kierowana na bodźce możliwie silne i nowe, a nie na bodźce mające większe znaczenie dla osobnika, co znów jest cechą typową dla przypadków chorób psychicznych na podłożu organicznym. Pozostaje tu tylko jeszcze jeden problem, na ogół pomijany w literaturze przedmiotu. Niewątpliwie odruch orientacyjny jest czynnikiem inicjującym czynności poznawcze u zwierząt i u małych dzieci. Czy spełnia on tę rolę również u dorosłych? Nie wydaje się to pewne. Oczywiście, może tak być w niektórych sytuacjach. Siedzi człowiek zadumany nad rowem i nagle coś go zachodzi od tyłu: pojawienie się tego czegoś i reakcja odruchowa na to inicjuje czynność poznawczą. Osobnym jednak zagadnieniem jest kwestia czynności poznawczych inicjowanych przez motyw. Jest to sprawa, która z uwagi na swą złożoność wymaga odrębnych badań. Nie bardzo wiemy, co wywołuje konstruowanie motywu inicjującego czynność poznawczą? Może rzeczywiście czynnikiem tym jest odruch orientacyjny na nowe, nieznane zjawisko – przy czym u człowieka może go wywołać nie tylko bodziec fizyczny, ale i treść jakiegoś sformułowania. Byleby to wówczas inicjowanie dwustopniowe, o którego przebiegu, nie wiemy dzisiaj jeszcze nic. b) Procesy dynamizujące czynność poznawczą. Hipotezy dotyczące substratu nerwowego procesów dynamizujących czynności poznawcze przedstawiłem w poprzednim podpunkcie. Pozostał inny problem. Jeżeli, jak przypuszcza się, napięcie dynamizujące poznawanie pochodzi z zewnątrz, jest wywoływane sytuacyjnie, to jakiego rodzaju muszą być bodźce, które po zainicjowaniu czynności poznawczych podtrzymują ich trwanie [przypisy: skręcenie stawu skokowego, anatomia palpacyjna, magnesy ferrytowe ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna magnesy ferrytowe skręcenie stawu skokowego