Badania Pdlikanmej i Probatowej (1955)

Badania Pdlikanmej i Probatowej (1955) wykazały, że u dzieci przedwcześnie urodzonych (3-3,6 mies. za wcześnie) odruch orientacyjny na bodźce dźwiękowe występuje najpierw jako ogólne zahamowanie ruchów oddechowych i czynności ssania, poza tym zaś wyraża się tylko w niepokoju ruchowym, aktywności mięśni twarzy i oczopląsie, a dopiero później w trakcie rozwoju te prymitywne reakcje orientacyjne zostają zastąpione (należałoby raczej mówić rozwinięte, uzupełnione) przez nastawianie głowy i oczu na źródło dźwięku. Badania Daszewskiej (1953) zwróciły jednak uwagę na to, że bierna forma odruchu orientacyjnego nie przechodzi w formę aktywną u dzieci, które przy porodzie doznały mechanicznego urazu mózgu. Taką prymitywną, bierną postać reakcji orientacyjnej stwierdzono również w badaniach klinicznych nad dorosłymi, mianowicie u oligofreników (Winogradowa, 1957), w psychozach infekcyjnych (Liczko, 1952) i u schizofreników (Narbutowicz i Swietow, 1934 – podaję za Sokołowem, 1959, s. 49), w tych wszystkich przypadkach, w których nastąpiły poważne zaburzenia czynności poznawczych. Na zakończenie tego przeglądu Sokołów stwierdza, że rozwój odruchu orientacyjnego jest szczególnie charakterystyczny dla bardziej wykształconych w toku ewolucji wyższych pięter mózgu. U zwierząt najwyżej rozwiniętych, mianowicie u anteopoidów, przeradza się on w swoisty „odruch poznawczy”, stanowiący odrębną formę zachowania się organizmu, skierowaną na zbadanie przedmiotu i polegającą na długotrwałym manipulowaniu przedmiotami niemającymi dla zwierzęcia wartości biologicznej, np. pokarmowej. Istnienie u małp człekokształtnych odruchu poznawczego wykazały doświadczenia Pawłowa, Wojtonisa, i Wacuro. Należy zwrócić uwagę, że Soikofow nie rozróżnia funkcji inicjującej odruchu orientacyjnego od funkcji dynamizującej odruchu poznawczego, pisząc o „przeradzaniu” się, danego odruchu w drugi u przedstawicieli wyższych form ewolucyjnych. Jan Mazurkiewicz w pracy Wstęp do psychofizjologii normalnej również podkreśla mocno aktywność. poznawania. Podczas gdy Szuman oparł się głównie na obserwacji niemowląt, a Lewicki i radzieccy uczeni na danych uzyskanych w eksperymentach wykonywanych na zwierzętach i częściowo na ludziach, Mazurkiewicz wyzyskał przede wszystkim kliniczne obserwacje człowieka, interpretując je w świetle teorii ewolucyjnej Jacksona. Mazurkiewicz uważa, że „popęd poznawczy” jest zasadniczo zjawiskiem analogicznym do Pawłowskiego odruchu orientacyjnego i pojawia się po raz pierwszy wtedy, gdy dziecko zaczyna się interesować przedmiotami nieprzedstawiającymi dla żadnej fizjologicznej wartości [podobne: dentysta Kraków, ortodonta, ortodoncja Kraków, gabinety stomatologiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta Kraków gabinety stomatologiczne ortodoncja Kraków ortodonta