Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 9

Niestety, odpowiedź oceniano za pomocą standardowych testów laboratoryjnych, a minimalna choroba resztkowa nie była monitorowana za pomocą technik immunofenotypowych lub molekularnych, co mogło ujawnić subtelniejsze różnice w odpowiedzi, jak doniesiono w podobnych badaniach.25 Obserwowano kliniczną korzyść konsekwentnie w różnych podgrupach pacjentów. Wysokie dawki melfalanu w porównaniu z MPR były również związane ze znaczną poprawą całkowitego przeżycia. Hematologiczne i niehematologiczne działania niepożądane występowały częściej w przypadku melfalanu w dużych dawkach niż w MPR. Skutki toksyczne były jednak wykonalne i nie wpłynęły na szybkość przedwczesnej śmierci lub przerwanie leczenia ani na zdolność pacjentów do przejścia do fazy leczenia lub bez leczenia. Mimo że komórki macierzyste uzyskano od wszystkich pacjentów w chwili rozpoznania, przeszczepienie komórek macierzystych przeprowadzono tylko u 62,8% pacjentów w grupie MPR w momencie nawrotu, w większości przypadków z powodu szybkiego pogorszenia ich stanu klinicznego lub decyzji pacjenta o odmówić transplantacji. W związku z tym przeszczep komórek macierzystych nie zawsze jest możliwy do wykonania w momencie nawrotu, a opcję opóźnionego przeszczepu należy zasugerować z ostrożnością.
Korzyść kliniczna związana z utrzymaniem lenalidomidu była niezależna od reżimu konsolidacji. Wskaźniki odpowiedzi poprawiły się podczas leczenia podtrzymującego zarówno w dużych dawkach melfalanu, jak i MPR. W porównaniu z brakiem leczenia podtrzymującego, leczenie niską dawką lenalidomidu opóźniało nawrót choroby o około 2 lata. Wcześniejsze badania wykazały, że utrzymanie lenalidomidu wydłuża czas remisji o 17, 18 i 19 miesięcy, 16-18 lat, ale ogólną korzyść z przeżycia zaobserwowano tylko w jednym z trzech badań.17 W naszych badaniach utrzymanie lenalidomidu w porównaniu z bezobsługowe, wiązało się ze znacznie przedłużonym czasem przeżycia bez progresji; nie odnotowano znaczącej poprawy ogólnego czasu przeżycia. Potrzebne są dłuższe badania kontrolne, aby lepiej ocenić korzyści wynikające z opóźnionego nawrotu klinicznego i ryzyko chemiooporności po leczeniu podtrzymującym. Korzyści z leczenia podtrzymującego obserwowano w większości podgrup, ale wcześniej określone porównanie podgrup nie wykazało korzyści u pacjentów z chorobą stopnia III (współczynnik ryzyka, 1,06, P = 0,04 dla interakcji).
Leczenie podtrzymujące lenalidomidem, w porównaniu z brakiem leczenia podtrzymującego, było związane z częstszymi zdarzeniami niepożądanymi stopnia 3. lub 4. – głównie neutropenią i zakażeniami. Chociaż terapia podtrzymująca jest skuteczna w przedłużaniu czasu remisji, należy ją podawać ostrożnie, aby uniknąć efektów toksycznych, które mogą obniżyć jakość życia pacjenta. Częstość drugich pierwotnych nowotworów była niska i nie odnotowano żadnych różnic między grupami.
Badanie miało pewne ograniczenia
[patrz też: ortodonta wrocław, dentysta bydgoszcz, dentysta płock ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta bydgoszcz dentysta płock ortodonta wrocław