Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 7

Korzyści z przeżycia bez progresji związane z podawaniem dużych dawek melfalanu były zgodne we wszystkich podgrupach pacjentów (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Spośród 251 pacjentów, którzy kwalifikowali się do włączenia do drugiego randomizowanego porównania (pomiędzy leczeniem podtrzymującym lenalidomidem i bez leczenia podtrzymującego), mediana czasu przeżycia wolnego od progresji była znacznie dłuższa w przypadku leczenia podtrzymującego lenalidomidem niż w przypadku braku leczenia podtrzymującego (41,9 miesiąca w porównaniu z 21,6 miesiąca). współczynnik ryzyka progresji lub śmierci, 0,47, 95% CI, 0,33 do 0,65, P <0,001) (Figura 2C). Leczenie podtrzymujące lenalidomidem w porównaniu z leczeniem podtrzymującym nie miało istotnego wpływu na 3-letnie ogólne przeżycie (88,0% w porównaniu z 79,2%, współczynnik ryzyka zgonu, 0,64; 95% CI, 0,36 do 1,15; P = 0,14). (Figura 2C). Korzystny wpływ utrzymania lenalidomidu na czas przeżycia bez progresji był jednolity we wszystkich podgrupach z wyjątkiem pacjentów z chorobą stopnia III w momencie rozpoznania (P = 0,04 dla interakcji między etapem a leczeniem) (ryc. S2 w Dodatku uzupełniającym). Wyniki analizy przeżycia całkowitego w podgrupach przedstawiono na rysunku S3 w Dodatku uzupełniającym.
Nie stwierdzono istotnych różnic w przeżyciu bez progresji pomiędzy populacjami podtrzymującymi i bez podtrzymywania w porównaniu z melatoniną o wysokiej dawce z MPR (p = 0,99 dla interakcji) (ryc. S2 w dodatkowym dodatku) lub pomiędzy wysokimi dawkami. dawka melfalanu i podgrup MPR w porównaniu do leczenia podtrzymującego lenalidomidem bez terapii podtrzymującej (p = 0,93 dla interakcji) (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Wśród pacjentów z nawrotowym szpiczakiem mnogim trzyletnie ogólne wskaźniki przeżycia od czasu nawrotu były podobne w czterech grupach leczenia (ryc. S4 w dodatku uzupełniającym). W grupie MPR 98 z 156 pacjentów (62,8%) otrzymywało melfalan w dużych dawkach w momencie nawrotu, zgodnie z wcześniejszym opisem w protokole leczenia. Szczegółowe informacje o leczeniu ratunkowym podawanym w czasie nawrotu podano w tabeli S3 w dodatkowym dodatku.
Całkowity odsetek odpowiedzi poprawił się z 15,7% po terapii konsolidacyjnej do 35,7% po leczeniu podtrzymującym w grupie wysokodawkowej melfalanu i od 20,0% po terapii konsolidacyjnej do 33,8% po leczeniu podtrzymującym w grupie MPR (dane nie przedstawione). Czynniki prognostyczne, takie jak ocena stopnia zaawansowania i cechy cytogenetyczne, nie miały wpływu na jakość odpowiedzi.
Bezpieczeństwo
Tabela 1. Tabela 1. Stopnie 3 i 4 Zdarzenia niepożądane występujące u co najmniej 2% populacji bezpieczeństwa. Podczas fazy indukcji najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi stopnia 3. lub 4. były neutropenia (u 8,5% pacjentów), niedokrwistość (w 6,3%), zakażenie (w 6,0%) i zdarzenia dermatologiczne (4,8%); jedna śmierć nastąpiła w wyniku arytmii
[przypisy: anatomia palpacyjna, dinoprost, Azeloglicyna ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna Azeloglicyna dinoprost