Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 4

Szczegóły dotyczące stosowanego schematu przeciwzakrzepowego zostały opublikowane wcześniej.22 Punkty końcowe i oceny
Pierwszorzędowym punktem końcowym badania było przeżycie bez progresji. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały całkowity czas przeżycia, ogólny wskaźnik odpowiedzi, czas reakcji i bezpieczeństwo. Czas oczekiwania na punkt końcowy był szacowany od momentu rejestracji (dla wszystkich pacjentów) i od momentu ujawnienia losowego przypisania (dla pacjentów poddanych randomizacji). Przeżycie wolne od progresji obliczano do czasu progresji choroby, zgonu z jakiejkolwiek przyczyny podczas leczenia lub do cenzury danych w ostatnim dniu, w którym pacjent był wolny od progresji choroby. Całkowity czas przeżycia obliczono do daty zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub cenzury danych w ostatnim dniu, w którym pacjent był znany z tego, że żyje. Odpowiedź została oceniona za pomocą Międzynarodowych jednolitych kryteriów odpowiedzi dla szpiczaka mnogiego. 23 Próbki szpiku pobrano podczas rejestracji i analizowano w centralnych laboratoriach w każdym kraju. Próbki te badano na delecję chromosomu 13 i 17 oraz na translokacje t (4:14) i t (14:16) z zastosowaniem fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ. Żadne przyszłe decyzje dotyczące terapii nie były oparte na wynikach. Zdarzenia niepożądane zostały ocenione zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych wydanych przez National Cancer Institute (wersja 3.0) .24
Analiza statystyczna
Pierwotne porównanie dotyczyło wysokiego dawkowania melfalanu z przeszczepem komórek macierzystych i MPR. Przy dwustronnym błędzie alfa wynoszącym 0,05 oszacowaliśmy, że 400 pacjentów (200 na grupę leczenia) musiałoby zostać włączonych do badania, aby uzyskać statystyczną moc 85% w celu wykrycia współczynnika ryzyka na poziomie 0,62 na korzyść dużych dawek. melfalan versus MPR (odpowiadający 2-letniej przeżywalności bez progresji wynoszącej 65% w porównaniu z 50%), przy założeniu 2 lat naliczania, minimalny czas obserwacji wynoszący rok i wskaźnik rezygnacji wynoszący 5%. Drugie porównanie dotyczyło między leczeniem podtrzymującym lenalidomidem a brakiem leczenia podtrzymującego. Oczekiwaliśmy, że około 240 pacjentów (120 na grupę leczoną) będzie kwalifikowało się do reżimu leczenia podtrzymującego po leczeniu konsolidacyjnym. Przy dwustronnym błędzie alfa wynoszącym 0,05, wielkość próby miała statystyczną moc 80%, aby wykryć poprawę z 60% do 75% w 2-letnim okresie przeżycia bez progresji na korzyść grupy podtrzymującej (odpowiadającej współczynnikowi ryzyka 0,56).
Aby oszacować wpływ całej strategii leczenia (fazy indukcji, konsolidacji i podtrzymywania), przeżycie wolne od progresji i przeżycie całkowite oszacowano dla czterech grup od daty włączenia do badania, w analizie obejmującej wszystkich włączonych pacjentów
[patrz też: Gliwice stomatolog, stomatolog legnica, ortodonta wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: Gliwice stomatolog ortodonta wrocław stomatolog legnica