Autologiczna transplantacja i terapia podtrzymująca w szpiczaku mnogim AD 3

Wszyscy pacjenci zostali losowo przydzieleni (w stosunku 1: 1: 1: 1) w momencie zapisania do jednej z czterech grup, ale wyniki losowego przypisania zostały ukryte, dopóki pacjent nie osiągnął końca okresu indukcji i ich kwalifikowalność do konsolidacji i potwierdzono schematy leczenia podtrzymującego. Badanie zostało zaprojektowane przez starszych autorów akademickich. Sponsor, Fondazione Neoplasie Sangue Onlus, zebrał dane i, we współpracy z wyższymi autorami akademickimi, przeprowadził analizy danych. Celgene dostarczył nieograniczoną dotację na przeprowadzenie procesu, ale nie był zaangażowany w gromadzenie danych, analizę ani pisanie manuskryptu. Pierwszy szkic manuskryptu został opracowany przez pierwszego autora; kolejne szkice zostały zmienione przez pierwszych trzech autorów. Płatnik medyczny opłacony przez firmę Celgene pomógł w napisaniu manuskryptu, aby poprawić przejrzystość i spójność. Wszyscy autorzy mieli pełny dostęp do danych pierwotnych i wyników ostatecznej analizy, byli odpowiedzialni za treść manuskryptu i decyzję o przesłaniu go do publikacji oraz za dokładność i kompletność danych oraz wierność badania protokół. Protokół i plan analizy statystycznej są dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie.
Studiowanie zabiegów
Wszyscy pacjenci otrzymywali terapię indukcyjną składającą się z czterech 28-dniowych cykli lenalidomidu (w dawce 25 mg na dobę w dniach od do 21) oraz deksametazonu (40 mg na dobę w dniach 1, 8, 15 i 22). Cyklofosfamid i czynnik stymulujący kolonię granulocytów zastosowano do mobilizacji komórek macierzystych.21 Schemat konsolidacji składał się z sześciu 28-dniowych cykli melfalanu (w dawce 0,18 mg na kilogram masy ciała w dniach od do 4), prednizonu (2 mg za kilogram w dniach od do 4) i lenalidomid (10 mg w dniach od do 21) lub dwa 4-miesięczne cykle melfalanu w dawce 200 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała, a następnie autologiczny przeszczep komórek macierzystych . Pacjenci, u których postępująca choroba rozwinęła się podczas indukcji lub leczenia konsolidacyjnego, byli leczeni zgodnie z miejscowymi standardami i pozostawali w badaniu do późniejszych ocen wyniku. Leczenie podtrzymujące rozpoczęto w ciągu pierwszych 3 miesięcy po zakończeniu leczenia konsolidacyjnego. Leczenie podtrzymujące za pomocą lenalidomidu (10 mg w dniach od do 21 w każdym 28-dniowym cyklu) podawano do czasu progresji choroby lub wystąpienia niedopuszczalnych działań niepożądanych. Szczegóły dotyczące zmniejszenia dawki, przerwania leczenia i schematów leczenia są przedstawione w Tabeli S1 Dodatku Uzupełniającego, dostępnego pod adresem
[patrz też: przepona wolna, robaczyca serca, stomatologia dziecięca warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: przepona wolna robaczyca serca stomatologia dziecięca warszawa